سامی دیویس جونیور

ساموئل جورج «سامی» دیویس جونیور (۸ دسامبر ۱۹۲۵ – ۱۶ مه ۱۹۹۰) یک هنرمند آمریکایی بود.

دیویس که در اصل رقصنده و خواننده بود، کودکی در نمایش‌های وودویل داشت و بعدها به‌خاطر اجراهایش در برادوی و لاس‌وگاس، به‌عنوان خواننده، ستاره تلویزیون و سینما و همچنین به‌عنوان عضوی از گروه «رت پک» فرانک سیناترا شناخته شد.

دیویس در چهار سالگی فعالیت خود را در نمایش‌های وودویل همراه با پدر و «عموی» خود در قالب گروه سه‌نفره ویل ماستین آغاز کرد، به تورهای ملی رفت و پس از گذراندن دوران خدمت نظامی، دوباره به این گروه سه‌نفره بازگشت. دیویس پس از یک اجرای در کلوپ شبانه سیروز پس از مراسم جوایز اسکار ۱۹۵۱ به همراه این گروه سه‌نفره، به یک ستاره شب‌همه‌جا شد، خواننده شد و در اواخر همان دهه، اولین اجراهای سینمایی خود را در دوران بزرگسالی انجام داد. در سال ۱۹۵۴، او چشم چپ خود را در یک تصادف رانندگی از دست داد. در اواخر همان سال، او به یهودیت گروید. در سال ۱۹۶۰، او در اولین فیلم گروه رت پک، یعنی یازده نفر اقیانوس، ظاهر شد. دیویس پس از ایفای نقشی نقش‌آفرین در نمایش برادوی آقای شگفت‌انگیز در سال ۱۹۵۶، در سال ۱۹۶۴ با نمایش پسر طلایی به صحنه بازگشت و در سال ۱۹۶۶ برنامه تلویزیونی متنوع خودش با عنوان نمایش سامی دیویس جونیور را داشت. فعالیت حرفه‌ای دیویس در اواخر دهه شصت رو به کاهش رفت، اما در سال ۱۹۷۲ با آهنگ «مرد شکلات‌ساز» یک اثر پرفروش داشت و در لاس‌وگاس به یک ستاره تبدیل شد.

دیویس به‌عنوان یک آمریکایی آفریقایی‌تبار، در تمام طول زندگی قربانی نژادپرستی بود و حامی مالی بزرگ مبارزات حقوق مدنی بود. دیویس رابطه پیچیده‌ای با جامعه آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار داشت و پس از آغوش باز و در آغوش گرفتن فیزیکی ریچارد نیکسون در سال ۱۹۷۰، مورد انتقاد قرار گرفت. یک روز در زمین گلف در کنار جک بنی، از او پرسیدند هندیکپ او چیست. او پرسید: «هندیکپ؟ حرف از هندیکپ نزنید – من یک یهودی سیاه تک‌چشم هستم.» این اظهارنظر به یک جمله نمادین تبدیل شد که در زندگینامه او و در مقالات بی‌شماری نقل شده است.

دیویس پس از تجدید دیدار با سیناترا و دین مارتین در سال ۱۹۸۷، همراه با آن‌ها و لیزا مینلی به تورهای بین‌المللی رفت و سپس در سال ۱۹۹۰ بر اثر سرطان گلو درگذشت. او در حالی درگذشت که به اداره درآمدهای داخلی بدهکار بود و دارایی‌های او موضوع درگیری‌های حقوقی قرار گرفت.

به دیویس مدال اسپینگارد توسط NAACP اعطا شد و او برای اجراهای تلویزیونی‌اش نامزد دریافت گلدن گلوب و جایزه امی شد. او در سال ۱۹۸۷ دریافت‌کننده افتخارات مرکز کندی بود و در سال ۲۰۰۱، جایزه دستاورد عمر گرمی به‌صورت پس از مرگ به او اعطا شد.