رابرت هیمر

رابرت جیمز هیمر (۳۱ مارس ۱۹۱۱، کیدرمینستر، ووسترشر – ۴ دسامبر ۱۹۶۳، لندن) کارگردان و نویسنده فیلم بریتانیایی بود. او فرزند بازیگر، جرالد هیمر (۱۸۸۶-۱۹۷۲) بود.

هیمر بورسیه دانشگاه کمبریج را دریافت کرد اما از کمبریج اخراج شد و فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۳۴ به‌عنوان دستیار در اتاق تدوین آغاز کرد و از سال ۱۹۳۵ به‌عنوان تدوینگر فیلم در پروژه‌هایی نظیر «مسافرخانه جامائیکا» (۱۹۳۹) ساخته هیچکاک که با تهیه‌کنندگی چارلز لاتون بود، کار کرد. در اواخر دهه ۱۹۳۰، او بر روی مستندهایی برای واحد فیلم GPO کار کرد.

هنگامی که رئیس او در GPO، آلبرتو کاوالکانتی، به استودیوهای ایلینگ نقل مکان کرد، از هیمر دعوت شد تا او را در آنجا همراهی کند. او با جایگزینی برای همکارانش، تجربه کارگردانی کسب کرد و سکانس «آینه تسخیرشده» را به فیلم «مرگ در شب» (۱۹۴۵) اضافه کرد. او پس از آن، سه فیلم از استودیو ایلینگ را با نام خود کارگردانی کرد که بیش از همه با آن‌ها شناخته می‌شود: «نخ صورتی و موم مهر و موم» (۱۹۴۶)، «همیشه یکشنبه‌ها باران می‌بارد» (۱۹۴۷) که هر دو با بازی گوگی ویترز هستند، و کمدی سیاه «قلب‌های مهربان و نیم‌تاج‌ها» (۱۹۴۹) با بازی دنیس پرایس و الک گینس.

هیمر در سن ۵۲ سالگی بر اثر ذات‌الریه در بیمارستان سنت توماس در لندن درگذشت. طبق گفته دیوید تامسون، منتقد فیلم، هیمر که الکلی بود و در دورانی که همجنس‌گرایی در بریتانیا یک تابو محسوب می‌شد، همجنس‌گرا بود، مسیر شغلی‌اش «اکنون شبیه جدی‌ترین سوءاستفاده از استعداد در سینمای پس از جنگ بریتانیا به نظر می‌رسد».