مونته هیل

مونته هیل (با نام اصلی ساموئل بورن الی) ستاره فیلم‌های وسترن درجه دو و موسیقی کانتری آمریکایی بود. در حالی که گاهی گزارش می‌شد که او در سن آنجلو، تگزاس متولد شده است، اما او در واقع در آدا، اوکلاهوما زاده شد اما در شونی، اوکلاهوما بزرگ شد و در مدرسه ابتدایی واشینگتن و دبیرستان شونی تحصیل کرد. (محل تولد تگزاس احتمالاً برای فیلم‌ها جذاب‌تر به نظر می‌رسید). هِرود الی پس از فعالیت به عنوان کارگر در مشاغل مختلف در آدا و انیدِ اوکلاهوما، در شونی مستقر شد و واعظ کلیسای خدا گردید. بزرگ‌ترین پسر او، بورن، معروف بود که از استعداد موسیقی خود در طول مراسم‌های پدرش استفاده می‌کند. این پسر برای به دست آوردن پول جهت خرید اولین گیتارش، گردو جمع کرده و پنبه چیده بود. او به‌زودی در هر کجا که می‌توانست مخاطبی پیدا کند، شروع به آواز خواندن و نواختن گیتار کرد. والدین او از هم جدا شده بودند و هر دو دوباره ازدواج کرده بودند و کوچک‌ترین برادر، بابی، با مادرش رفت. در سال ۱۹۳۴، بورنِ ۱۶ ساله مانند بسیاری از پسران در دوران رکود اقتصادی، خانه را ترک کرد. او راهی هیوستون شد و با نواختن موسیقی کار پیدا کرد. از آنجا به آلباکرکی رفت و در یک ایستگاه رادیویی مشغول به کار شد. مردی در آنجا او را متقاعد کرد که به کالیفرنیا برود، اما تمام کاری که او توانست در آنجا انجام دهد، تشکیل یک گروه کوچک و نواختن در یک مزرعه تفریحی زمستانی بود. پس از چهار سال، او با اجرای نمایش‌های وودویل تگزاس و نمایش‌های محلی رودئو بازگشت. در طول جنگ جهانی دوم، او به‌عنوان گیتاریست جایگزین در «تاره‌های ستارگان بر فراز تگزاس» مشغول به کار شد و به چندین سلبریتی و کارکنان ریپابلیک پیکچرز پیوست. این موضوع او را با ستاره‌های وسترن مانند چیل ویلز آشنا کرد و فیل ایسلی را متقاعد کرد تا او را به هربرت یتس، رئیس ریپابلیک پیکچرز، معرفی کند. یتس موافقت کرد که او را «امتحان» کند، اما او باید هزینه سفر خودش را تأمین می‌کرد. تعدادی از دوستان به او ۲۰۰ دلار دادند و او به لس‌آنجلس پرواز کرد.

سال ۱۹۴۴ بود و او قراردادی هفت‌ساله با شرکت امضا کرد و نام خود را از بورن الی به «مونته هیل» تغییر داد. او به‌زودی در اولین نقش اصلی خود در فیلم «خانه در دشت» بازی کرد. او در برخی از اولین فیلم‌های وسترنی که به رنگ فیلمبرداری شدند ظاهر شد و برای یکی از فیلم‌هایش، از گروه موسیقی همراهِ روی راجرز، یعنی «پسرهای پیشرو»، استفاده کرد. او اغلب در نقش یک گاوچران جوان بازی می‌کرد و در آن نقش‌ها، دان باری، آلن لین و روی راجرز و دیل اِوانز حضور کوتاهی داشتند. سپس هیل در فیلم‌های با پس‌زمینه قرن نوزدهم، نقش قهرمانان سنتی‌تر وسترن را بازی کرد. تا سال ۱۹۴۷، فرمول کار با پیوستن پاول هرست به عنوان همراهِ هیل و استفاده از موسیقی فیلم «سوارانِ ماسه بنفش» تثبیت شد. در این مرحله، او دیگر شخصیتی را که نام خود را داشت، بازی نکرد.

هیل همچنین یک ستاره ضبط موسیقی بود و در مجموعه‌ای از کمیک‌های وسترن که توسط فاست کامیکس منتشر می‌شد، ظاهر شد. از سال ۱۹۴۸، هیل با بیش از ۵۰ شماره، کمیک مخصوص به خود را داشت. در واقع، ستاره بودن او در دنیای کمیک، طولانی‌تر از ستاره بودن او در فیلم بود. ریپابلیک شروع به کاهش تولید ژانر وسترن و حرکت به سمت تلویزیون کرد. او قرارداد خود با ریپابلیک را با حضور در فیلم‌های روی راجرز و دیل اِوانز با نام «رد پای رابین هود» در کنار ستارگان همکار ریپابلیک، رکس آلن و راکی لین، به پایان رساند.

هیل حضورهای عمومی بسیاری در رودئوها و سایر نمایش‌های وسترن داشت. او در سال ۱۹۵۴ نقش یک شخصیت شرور را در فیلم «انتقام یوکان» بازی کرد. آخرین حضور سینمایی او در فیلم «غول» در سال ۱۹۵۶ بود که بخشی از وظیفه او، آموزش استفاده از طناب گاوچرانی به جیمز دین بود. او تا سال ۱۹۶۶ در چند نقش تلویزیونی و فیلم ظاهر شد. در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۴، او برای فعالیت‌های سینمایی‌اش، ستاره‌ای در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود دریافت کرد. او همچنین در تأسیس آنچه اکنون مرکز ملی اوتری برای غرب آمریکا نامیده می‌شود، نقش تعیین‌کننده‌ای داشت.