مارکو بلوکیو

مارکو بلوکیو (زاده ۹ نوامبر ۱۹۳۹؛ بوبیو) کارگردان، نویسنده و بازیگر ایتالیایی است.

مارکو بلوکیو که در بوبیو، نزدیکی پیاچنزا متولد شد، با تربیت مذهبی سخت‌گیرانه‌ی کاتولیک بزرگ شد؛ پدرش وکیل و مادرش معلم مدرسه بود. او تحصیل در رشته فلسفه در میلان را آغاز کرد، اما سپس تصمیم گرفت به مدرسه فیلم‌سازی برود و در سال ۱۹۶۵ اولین فیلم خود یعنی مشت‌هایی در جیب (برنده بادبان نقره‌ای در جشنواره فیلم لوکارنو ۱۹۶۵) را با حمایت مالی اعضای خانواده و در املاک خانوادگی فیلمبرداری کرد.

فیلم‌های بلوکیو شامل چین نزدیک است (۱۹۶۷)، هیولا را در صفحه اول بزن (۱۹۷۲)، به نام پدر (۱۹۷۲ - هجویه‌ای بر یک مدرسه شبانه‌روزی کاتولیک که با فیلم ایفا... اثر لیندزی اندرسون شباهت‌هایی دارد)، رژه پیروزی (۱۹۷۶)، جهشی در تاریکی (۱۹۸۰)، هنری چهارم (۱۹۸۴)، شیطان در گوشت (۱۹۸۶) و لبخند مادرم (۲۰۰۲) است؛ فیلمی که داستان یک هنرمند ثروتمند ایتالیایی را روایت می‌کرد، کسی که یک «مارکسیستِ پیش‌فرض و ملحد» بود و ناگهان متوجه شد واتیکان در نظر دارد مادر مورد تنفرش را به مقام قدیس برساند. او در سال ۱۹۹۱ برای فیلم اعتقاد، برنده جایزه ویژه هیئت داوران یعنی خرچنگ نقره‌ای در چهل و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین شد. در سال ۱۹۹۵، او مستندی درباره گروه‌های بریگادهای سرخ و ربایش و قتل آلدو مورو به نام رؤیاهای شکسته ساخت. در سال ۲۰۰۳، او یک فیلم بلند با همین موضوع به نام صبح بخیر، شب ساخت. در سال ۲۰۰۶، فیلم او کارگردان عروسی در بخش نگاهی دیگر جشنواره فیلم کن ۲۰۰۶ اکران شد. در سال ۱۹۹۹، او در بیست و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو، جایزه افتخاری برای مشارکت در سینما را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۹، او فیلم پیروزی را کارگردانی کرد که در بخش مسابقه اصلی جشنواره فیلم کن حضور داشت. او فیلم خواهرهای همیشگی را که یک فیلم تجربی است و طی ده سال با دانشجویان شش کارگاه مجزا که نقش خودشان را بازی می‌کردند فیلمبرداری شده، به پایان رساند. او در سپتامبر ۲۰۱۱ در شصت و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز، جایزه شیر طلایی برای دستاوردهای دوران زندگی‌اش را دریافت کرد. فیلم زیبایی خفته ساخته ۲۰۱۲ او برای رقابت در بخش شیر طلایی در شصت و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز انتخاب شد. در ۶ سپتامبر ۲۰۱۲، بلوکیو پس از اکران نخست فیلم بحث‌برانگیز خود درباره یک پرونده جنجالی اوتانازی، مداخله کلیسای کاتولیک در سیاست را محکوم کرد. این فیلم به موضوع اوتانازی و دشواری‌های قانون‌گذاری در مورد پایان زندگی در ایتالیا می‌پردازد، کشوری که دولت واتیکان در مرزهایش قرار دارد. این موضوع از پرونده الوانا انگلارو الهام گرفته شده است. پس از تصمیم هیئت داوران جشنواره فیلم ونیز که فیلم را از بخش رقابت شیر طلایی حذف کرد، بلوکیو انتقادات تندی را علیه رئیس جشنواره، مایکل من، مطرح کرد.