پیتر لومایر

پیتر لومایر (زاده ۲۲ ژانویه ۱۹۶۲ در نیدرمارسبرگ) بازیگر آلمانی است. او از سال ۱۹۸۰ در بیش از صد فیلم بازی کرده است.

لومایر کوچک‌ترین فرزند از سه فرزندِ دیتر لومایر، کشیش پروتستان و همسرش است. او به دلیل شغل پدرش، تحصیلات مدرسه‌ای خود را در مکان‌های مختلفی به پایان رساند. او از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴ در گیمنازیوم آلبرشت‌دورر در هاگن، از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ در گیمنازیوم ابرهاردلویگز در اشتوتگارت و از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۱ در اشتات‌گیمنازیوم دورتموند تحصیل کرد. او از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴ در مدرسه بازیگری وست‌فالی‌شه در بوخوم کلاس‌های بازیگری گذراند، اما بدون فارغ‌التحصیلی آنجا را ترک کرد.

لومایر اولین حضور خود در صحنه را با نمایش «عشق اینجا یعنی چه» در شوپیل‌هاوس بوخوم تجربه کرد. او پس از آن در تئاترهایی در دوسلدورف، اشتوتگارت، هامبورگ و در تئاتر شیلر در برلین اجرا کرد. او در سال ۲۰۰۹ برای نسخه نمایشی جدید از نمایش «مردمان در هتل» به شوپیل‌هاوس بوخوم بازگشت. او اولین نقش خود را در سال ۱۹۸۳ در یک فیلم تلویزیونی به نام «شناگر مبارز» ایفا کرد. پس از آن، در فیلم تلویزیونی «همه چیز ردیف است» نقش‌آفرینی کرد. لومایر اولین حضور سینمایی خود را در فیلم کمدی «تیگر، لووه، پانتر» در سال ۱۹۸۸ تجربه کرد. او با «خیابان‌های برلین» (۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸) و «معجزه برن» (۲۰۰۳، ساخته زونک ورتمان) مشهور شد. لومایر همچنین نقش‌های اصلی را در فیلم‌های پیتر لیچت‌فلد، کارگردان آلمانی، از جمله فیلم جاده‌ای «قطارها و رزها» ایفا کرد که جایزه فیلم آلمان را برای او به ارمغان آورد. او در سال ۲۰۰۵ در فیلم «روزی که بابی یوئینگ مُرد» ساخته لارس جسن دیده شد. لومایر برای «قطارها و رزها» جایزه طلایی فیلم آلمان را دریافت کرد و در سال ۲۰۰۰ برای «فیل در تخت من» جایزه تلویزیونی باواریا را از آن خود کرد.

لومایر از دو رابطه مختلف چهار فرزند دارد. او و شریک سابقش، کاترین کلامروت، دستیار فیلمبردار، سه فرزند دارند (لولا کلامروت، لوئیس کلامروت و لیلا لین کلامروت). چهارمین پسر او، ایوو لومایر، از رابطه دیگری است. او از سال ۲۰۰۸ تا ژوئیه ۲۰۱۴ با سارا وینر ازدواج کرده بود.