کن داد

سر کنت آرتور داد در ۸ نوامبر ۱۹۲۷ در مزرعه‌ای قدیمی در ناتی اش، از حومه‌های لیورپول، از والدینی به نام‌های آرتور داد و سارا (زاده گری) متولد شد؛ جایی که والدینش در آن زندگی می‌کردند. او یک برادر بزرگ‌تر به نام ویلیام و یک خواهر کوچک‌تر به نام جون داشت. او به مدرسه ناتی اش رفت و در گروه کر محلی کلیسای سنت جان در ناتی اش آواز می‌خواند. او تمام عمر در ناتی اش زندگی کرد و در همان خانه‌ای که در آن متولد شده بود درگذشت؛ او در برنامه‌های خود اغلب به این منطقه و همچنین «معدن‌های خیالی پنیرِ مربایی» و «مزارع پودینگ سیاه» آن اشاره می‌کرد.

او سپس به دبیرستان هولت، یک مدرسه گرامر در چایلدوالِ لیورپول رفت، اما در سن ۱۴ سالگی برای کار کردن نزد پدرش که یک فروشنده زغال بود، آنجا را ترک کرد. در همین دوران، او پس از دیدن آگهی‌ای در یک مجله خنده‌دار که نوشته بود: «معلمانتان را فریب دهید، دوستانتان را شگفت‌زده کنید—۶ پنسی تمبر بفرستید و یک هنرپیشه شکم‌سخن شوید!» و سفارش کتاب را فرستاد، به دنیای نمایش علاقه‌مند شد. اندکی بعد، پدرش برای او یک عروسک شکم‌سخن خرید و کن نام آن را چارلی براون گذاشت. او سرگرم کردن کودکان در یتیم‌خانه محلی و سپس در برنامه‌های مختلف اجتماعی دیگر را آغاز کرد. دندان‌های جلوآتا و متمایز او نتیجه یک حادثه دوچرخه‌سواری بود؛ زمانی که گروهی از دوستان مدرسه‌ای‌اش او را به چالش کشیدند تا با چشمان بسته دوچرخه‌سواری کند. او در ۱۸ سالگی کار به عنوان فروشنده دوره‌گرد را آغاز کرد و از ونِ کاری خود برای رفتن به کلوپ‌های کمدی در شب‌ها استفاده می‌کرد.

او در ۲۶ سالگی، در سپتامبر ۱۹۵۴، زمانی که اولین نمایش حرفه‌ای خود را به عنوان پروفسور یافل چاکلباتی، تنور اپرایی و گره‌زن سوسیس در امپراتوری ناتینگهام اجرا کرد، به موفقیت بزرگ رسید. او بعدها گفت: «خب، حداقل هو کردند که من را از صحنه بیرون نکنند». او به تورهای نمایش در تئاترهای متنوع در سراسر بریتانیا ادامه داد و در سال ۱۹۵۵ در بلک‌پول ظاهر شد، جایی که در سال بعد، در نمایش بیایید خوش بگذرانیم نقش‌آفرینی کرد. اجرای او در سنترال پیر بخشی از یک نمایش کمدی با حضور جیمی جیمز و گروه او بود. همچنین جیمی کلیترو و روی کسل در همان برنامه بودند. داد اولین بار در سال ۱۹۵۸ در بلک‌پول اسمش به عنوان ستاره اصلی در بالای فهرست برنامه‌ها قرار گرفت.

داد به عنوان «آخرین سرگرمی‌دهنده بزرگ سالن‌های موسیقی» توصیف می‌شد. سبک کمدی ایستاده او سریع بود و بر بیان سریع شوخی‌های تک‌خطی تکیه داشت. او می‌گفت که تاثیرات کمدی او شامل کمدین‌های دیگر لیورپول مانند آرتور اسکی، راب ویلتون، تامی هندلی و پسر شیطون از برایتون، مکس میلر بوده است. او کمدی خود را با آوازهای گاه‌وبی‌گاه، هم جدی و هم طنز، با صدای باریتون بسیار خوب و متناسب با او، و همچنین با مهارت اصلی خود، یعنی شکم‌سخنی، ترکیب می‌کرد. بخشی از اجرای صحنه او شامل مردان دیدی بود («دیدی» در اصطلاح محلی به معنای «کوچک» است). این‌ها در ابتدا شوخی‌های نادیدنی بودند که از تخیل داد شکل گرفته بودند، اما بعدها روی صحنه ظاهر شدند که معمولاً کودکان آن‌ها را بازی می‌کردند.

داد عمدتاً به عنوان کمدین تک‌نفره کار می‌کرد، از جمله در چندین برنامه تلویزیونی و رادیویی با نام خود و چندین بار در برنامه بازسازی سالن‌های موسیقی تلویزیون بی‌بی‌سی، روزهای خوب قدیم، ظاهر شد. اگرچه او از خنداندن مردم لذت می‌برد، اما در عین حال مطالعه‌کننده جدی کمدی و تاریخ بود و به تحلیل‌های زیگموند فروید و هنری برگسون درباره طنز علاقه داشت. او گهگاه در نقش‌های دراماتیک ظاهر شد، از جمله نقش مالوولیو در نمایش دوازدهمین شب اثر ویلیام شکسپیر روی صحنه در لیورپول در سال ۱۹۷۱؛ و در تلویزیون در نقش کوتاه «مأمور راه» در داستان دلتا و بانمن از سریال دکتر هو در سال ۱۹۸۷.