ارین گری

ارین گری (زاده ۷ ژانویه ۱۹۵۰)، بازیگر، مدل و نویسنده، یکی از اولین مدل‌هایی بود که با موفقیت به دنیای تلویزیون قدم گذاشت. او بیشتر با نقش «کیت سامرز» در سریال پربیننده «قاشق‌های نقره‌ای» (۱۹۸۲) و نقش «سرهنگ ویلما دیرینگ» در سریال «باک راجرز در قرن بیست و پنجم» (۱۹۷۹) شناخته می‌شود. بسیاری از زنان نقش مقتدرانه او را تحسین می‌کردند، در حالی که بسیاری از مردان ظاهر زیبا و اندام خوش‌فرم او را ستایش می‌کردند. ارین گری در ۷ ژانویه ۱۹۵۰ در هونولولو متولد شد. گری در هشت سالگی به همراه خانواده‌اش از هاوایی به کالیفرنیا نقل مکان کرد و از دبیرستان پسیفیک پالیسیدز فارغ‌التحصیل شد. او پانزده ساله بود که یک ملاقات اتفاقی با نینا بلانچارد، مدیر یکی از آژانس‌های برتر مدلینگ در هالیوود، او را نسبت به هدفی که در زندگی داشت متقاعد کرد. او با نقل مکان به نیویورک، به یکی از پرطرفدارترین مدل‌های شهر تبدیل شد و در جمع نخبگانی چون فارا فاوست، ورونیکا هامل و سوزان بلیکلی قرار گرفت. بینندگان تلویزیون او را در تبلیغات برندهای برک، مکس فاکتور، کلایرول، صابون کمر و آر‌سی کولا، و یک تیزر کلاسیک برای ادکلن انگلیش لدر دیدند که در آن با لحنی گیرا اعلام کرد: «مردان من از انگلیش لدر استفاده می‌کنند، یا اصلاً چیزی نمی‌پوشند!» او در فواصل بین پروژه‌های مدلینگ، زیر نظر مربی مشهور، وارن رابرتسون، بازیگری خواند و زمانی که پیشنهادهای سینمایی و تلویزیونی از راه رسید، آماده بود. استودیو یونیورسال تحت تأثیر بازی او در سریال‌هایی نظیر «داستان پلیس» (۱۹۷۳) و «گیبسویل» (۱۹۷۶) قرار گرفت و با او قراردادی هفت‌ساله امضا کرد. تحت آن قرارداد، این استودیو او را در نقش یک خبرنگار روزنامه‌نگار سرسخت در فیلم تلویزیونی «عصر در بیزانسیوم» (۱۹۷۸) ساخته ایروین شاو به خدمت گرفت. بازی او مورد پسند منتقدان و مخاطبان قرار گرفت و مستقیماً به نقش‌آفرینی در «باک راجرز در قرن بیست و پنجم» (۱۹۷۹) منجر شد. در نتیجه، او به یکی از رفت‌وآمدهای همیشگی میان هالیوود و نیویورک، قطب دنیای مجلات و مد، تبدیل شده است.