ژان گابن

ژان گابن الکسیس منکورژ (با نام اصلی ژان-الکسیس منکورژ؛ زاده ۱۷ مه ۱۹۰۴ – ۱۵ نوامبر ۱۹۷۶)، بازیگر و خواننده فرانسوی بود. او که یکی از چهره‌های کلیدی سینمای فرانسه محسوب می‌شد، در چندین فیلم کلاسیک از جمله پپه لو موکو (۱۹۳۷)، توهم بزرگ (۱۹۳۷)، اسکله مه (۱۹۳۸)، حیوان انسان (۱۹۳۸)، روز برمی‌آید (۱۹۳۹) و لذت (۱۹۵۲) بازی کرده است. او در طول دوران حرفه‌ای خود، دو بار برنده جایزه خرس نقره‌ای بهترین بازیگر مرد از جشنواره بین‌المللی فیلم برلین و جایزه کوپ ولپی بهترین بازیگر مرد از جشنواره فیلم ونیز شد. به پاس نقش مهمی که گابن در سینمای فرانسه ایفا کرد، به نشان لژیون دُنور افتخار داده شد.

گابن با نام ژان-الکسیس منکورژ در پاریس به دنیا آمد؛ او فرزند مادلین پتی و فردینان منکورژ بود، صاحب یک کافه و سرگرم‌کننده کاباره که نام هنری‌اش گابن بود که در فرانسوی یک نام کوچک است. او در روستای مریل در استان سن-ا-واز (استان وال-دواز فعلی)، در حدود ۲۲ مایل (۳۵ کیلومتر) شمال پاریس، بزرگ شد. او در دبیرستان ژانسون دو سای تحصیل کرد. گابن مدرسه را زود ترک کرد و تا سن ۱۹ سالگی به عنوان کارگر فعالیت کرد تا اینکه با بازی در یک نقش کوچک در یکی از تولیدات فولیز برگر وارد دنیای نمایش شد. او پیش از ورود به ارتش، به بازی در نقش‌های مختلف و کوچک ادامه داد.

او پس از گذراندن دوران خدمت وظیفه نظامی در فوج تفنگداران دریایی، به دنیای سرگرمی بازگشت و با نام هنری ژان گابن در سالن‌های موسیقی و اپرت‌های پاریس به هر نقشی که پیشنهاد می‌شد کار می‌کرد و سبک آواز خواندن موریس شوالیه را که در آن زمان بسیار محبوب بود، تقلید می‌کرد. او عضو گروهی بود که به آمریکای جنوبی سفر می‌کرد و پس از بازگشت به فرانسه، در مولن‌روژ کار پیدا کرد. اجراهای او کم‌کم مورد توجه قرار گرفت و نقش‌های تئاتری بهتری نصیبش شد که منجر به بازی در دو فیلم صامت در سال ۱۹۲۸ گردید.

دو سال بعد، گابن در تولید شرکت پاته فرر در سال ۱۹۳۰ با فیلم هرکس شانس خود را دارد، به فیلم‌های ناطق روی آورد. او با بازی در نقش‌های مکمل، در چهار سال بعد بیش از ده‌ها فیلم بازی کرد، از جمله فیلم‌هایی به کارگردانی موریس تورنر و ژاک تورنر. اما او تنها با بازی در ماریا چاپدلین، تولید سال ۱۹۳۴ به کارگردانی ژولین دوییویه، به شهرت واقعی رسید. سپس او در درام جنگی پرچم (۱۹۳۶) به عنوان قهرمان عاشقی انتخاب شد؛ این دومین فیلم به کارگردانی دوییویه بود که او را به ستاره‌ای بزرگ تبدیل کرد. سال بعد، او دوباره با دوییویه در فیلم بسیار موفق پپه لو موکو همکاری کرد. محبوبیت این فیلم باعث شناخت بین‌المللی گابن شد. در همان سال، او در توهم بزرگ، فیلم ضدجنگی ژان رنوآر، بازی کرد که به مدت بی‌سابقه شش ماه در سینمایی در نیویورک اکران شد. پس از آن، یکی دیگر از آثار بزرگ رنوآر یعنی حیوان انسان، یک تراژدی فیلم نوآر بر اساس رمان امیل زولا با بازی گابن و سیمون سیمون، و همچنین اسکله مه، که یکی از آثار کلاسیک رئالیسم شاعرانه کارگردان مارسل کارنه است، ساخته شد. کاریزمای خشن او را می‌توان با هامفری بوگارت و جیمز کاگنی مقایسه کرد.

او در سال ۱۹۳۹ از همسر دوم خود جدا شد. ...