ورونیک وندل

در ۲۱ ژوئیه ۱۹۴۲، کلود ماری رز دورافورد، که بعدها به ورونیک وندل معروف شد، در لودِو (اِرو) در خانواده‌ای از پزشکان متولد شد؛ کسی که نام مستعار ورونیک وندل را برای سه برادرش برگزید. دو نفر از آن‌ها مسیر خانواده را دنبال کردند و دیگری نقاش شد.

او با یک نقشه جنگی واقعی به پاریس می‌آید؛ همه‌چیز برنامه‌ریزی شده، سنجیده و مطالعه شده است، پس تنها می‌تواند موفق شود. ورونیک با ظاهری که مستقیماً از مدل اصلی بریژیت باردو الهام گرفته و با چاشنی مونرو و رگه‌هایی از منسفیلد ترکیب شده است، با جدیت و تداوم تأثیرگذاری، به حمله به جشنواره‌های فیلم می‌پردازد. او البته کاملاً بلوند و خندان است و بی‌نیاز از گفتن است که با پوشش‌های نمایشی و کم‌پوشش‌تر ظاهر می‌شود.

ورونیک همیشه در کن با لباسی دارای پارچه‌ی نازک ظاهر می‌شود، گویی این لباس بلیطی برای رسیدن به صدر فهرست ستاره‌هاست. او فعالیت خود را با نمایش «خداحافظ پرودنس» در تئاتر دو ژیمناز آغاز کرد و همزمان در حال فیلم‌برداری «دیدارها» در سینما بود. روزنامه‌ها عکس‌های او در بیکینی‌های کوچک را منتشر می‌کنند؛ مطالبی برای تغذیه انبوه هفته‌نامه‌های سینمایی که همواره در پی اطلاعات سطحی برای تکمیل مجلات مذکور هستند. با توجه به اینکه قهرمانان این سبک، جین منسفیلد، الین استوارت و کورین کالوت هستند، ورونیک نیز از این قاعده مستثنی نخواهد بود. با این حال، او فیلم بازی کرده و کارنامه‌ی سینمایی‌اش غنی است. برای مثال، اگرچه او در فیلم «عشق‌های مشهور» در میان فویِر، ژیراردو و لافوره نقش بازی می‌کند، اما حضورش تنها لحظه‌ای گذرا است.

این سینما با ورونیک برخورد ملایم‌تری نسبت به آنچه هنوز مطبوعات زرد می‌نامیم خواهد داشت، اما او با این وجود، عمدتاً به لطف ایتالیا، موفق خواهد شد با اسامی بزرگ همکاری کند. او در فیلم «او را خوب می‌شناختم» در سال ۱۹۶۵، گویی از پیش در حال هجو کردن خودش است. در حالی که لباسی لمه با قسمت بالایی باز پوشیده است که بعداً او را در جشنواره‌های بسیاری با آن خواهیم دید، مدل موی بلوند پلاتینی با گپی جمع‌شده دارد که به نظر می‌رسد با مواد منفجره حالت داده شده است؛ چیزی که وقتی به گذشته نگاه می‌کنیم، جنبه‌ای کاملاً پانک به آن می‌دهد! او ستاره‌ای است که به یک مهمانی خصوصی دعوت شده و تنها یک دیالوگ دارد: «اوه بله، من در فیلم‌ها بازی کرده‌ام. فقط دهان من، اما در یک پرده غول‌پیکر با ابعاد پنج در ده متر!» که در پاسخ، یک آدم از خود راضی می‌گوید: «به جای آن، برای پوشاک خصوصی تبلیغ کن!»

او همچنین حضور کوتاهی در چند ماجراجویی آمریکایی داشت، به‌ویژه در فیلم «شب ژنرال‌ها» که در آن بخشی از «گروه فرانسوی» در کنار فیلیپ نوآره، ژولیت گرکو و پیر ماندی بود. اما افسوس، شانس با ورونیک دوباره یار نیست. در حالی که انتظار می‌رفت او در اولین اکران فیلم در نیویورک یک کشف واقعی باشد، شرایط جوی فاجعه‌بار بود؛ هواپیمای او بسیار دیر می‌رسد و او نه تنها مراسم را از دست می‌دهد، بلکه خود را در فرودگاهی در نیویورک که در طوفان برف فلج شده، گرفتار می‌بیند! حتی یک تاکسی هم در افق دیده نمی‌شد تا او را به هتل برساند، و بدین ترتیب فرصت رسیدن به توجه شدید عکاسان نیویورک را از دست می‌دهد...