وینسنت مینلی

وینسنت مینلی، زاده شیکاگو، کارگردان تئاتر و فیلم آمریکایی بود که به کارگردانی فیلم‌موزیکال‌های کلاسیکی همچون ملاقات با من در سنت لوئیس (۱۹۴۴)، جی‌جی (۱۹۵۸)، باند واگن (۱۹۵۳) و یک آمریکایی در پاریس (۱۹۵۱) شهرت داشت. یک آمریکایی در پاریس و جی‌جی هر دو برنده جایزه اسکار بهترین فیلم شدند و مینلی نیز برای جی‌جی برنده جایزه اسکار بهترین کارگردانی شد. مینلی علاوه بر کارگردانی برخی از مشهورترین و ماندگارترین فیلم‌موزیکال‌های زمان خود، کمدی‌ها و ملودرام‌های بسیاری نیز کارگردانی کرد. او از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۱ با جودی گارلند ازدواج کرد؛ آن‌ها والدین لیزا مینلی هستند. مینلی با توجه به پیشینه تئاتری‌اش، به عنوان یک مؤلف (اتور) شناخته می‌شد که همیشه تجربه تئاتری خود را به فیلم‌هایش می‌آورد. اولین فیلمی که او کارگردانی کرد، کابین در آسمان (۱۹۴۳) بود که آشکارا تحت تأثیر تئاتر قرار داشت. مدت کوتاهی پس از آن، او فیلم‌های آی دود ایت با رد اسکلتون و ملاقات با من در سنت لوئیس (۱۹۴۴) را کارگردانی کرد که در جریان ساخت فیلم دوم، عاشق ستاره فیلم، جودی گارلند، شد. آن‌ها اولین بار در ست فیلم استرایک آپ دِه باند (۱۹۴۰)، فیلمی از بازبی برکلی، با یکدیگر ملاقات کرده بودند؛ فیلمی که از مینلی خواسته شده بود یک سکانس موسیقی با اجرای گارلند و میکی رونی را طراحی کند. آن‌ها وارد دوران نامزدی شدند که در نهایت در ژوئن ۱۹۴۵ به ازدواج آن‌ها منجر شد. تنها فرزند آن‌ها، لیزا مینلی، بزرگ شد و به خواننده و بازیگری برنده جایزه اسکار تبدیل شد. بدین ترتیب، خانواده مینلی از این جهت منحصربه‌فرد است که پدر، مادر و فرزند همگی برنده اسکار شده‌اند. او که به طور گسترده برای کارگردانی فیلم‌موزیکال‌هایی از جمله یک آمریکایی در پاریس (۱۹۵۱)، بریگادون (۱۹۵۴)، کیسمت (۱۹۵۵) و جی‌جی (۱۹۵۸) شناخته می‌شود، کمدی‌ها و ملودرام‌هایی همچون مادام بوواری (۱۹۴۹)، پدر عروس (۱۹۵۰)، بد و زیبا (۱۹۵۲)، اشتیاق به زندگی (۱۹۵۶)، طراحی زن (۱۹۵۷) و معاشرت پدر ادی (۱۹۶۳) را نیز کارگردانی کرده است. آخرین فیلم او مسئله زمان (۱۹۷۶) بود. او در طول دوران حرفه‌ای خود، هفت بازیگر مختلف را در اجراهای نامزد اسکار قرار داد: اسپنسر تریسی، گلوریا گراهیم، کرک داگلاس، آنتونی کوئین، آرتور کندی، شرلی مک‌لین و مارتا هایر. گراهیم و کوئین برنده شدند. مینلی برای یک آمریکایی در پاریس (۱۹۵۱) نامزد اسکار بهترین کارگردانی شد و بعدها برای جی‌جی (۱۹۵۸) برنده جایزه اسکار بهترین کارگردانی گردید. طبق گفته پیتر بارت در کتاب خود، فیلم‌های مینلی ۱۱ بار در رتبه‌بندی‌های گیشه برای اکران نخست در مجله واریتی در جایگاه اول قرار گرفته‌اند. در ۸ فوریه ۱۹۶۰، مینلی به پاس خدماتش در صنعت سینما، ستاره‌ای در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود در شماره ۶۶۷۶ بلوار هالیوود دریافت کرد. او در بورلی هیلز، کالیفرنیا درگذشت.