ژرژ فرانژو

ژرژ فرانژو فیلمساز فرانسوی بود. او در فوژه، ایل‌اِ‌ویل زاده شد. فرانژو پیش از فعالیت در سینمای فرانسه، مشاغل مختلفی داشت. او همچنین مدتی کوتاه در ارتش در الجزایر خدمت کرد و در سال ۱۹۳۲ از خدمت ترخیص شد. او پس از بازگشت، برای تبدیل شدن به طراح صحنه تحصیل کرد و بعدها برای سالن‌های موسیقی از جمله کازینو دو پاریس و فول برژ پس‌زمینه‌هایی خلق کرد.

در اواسط دهه سی، فرانژو و انری لانگلو از طریق ژاک فرانژو، برادر دوقلوی فرانژو، با یکدیگر آشنا شدند. لانگلو و فرانژو علاوه بر ساخت فیلم کوتاه ۱۶ میلی‌متری مترو، یک مجله فیلمی کوتاه‌مدت نیز راه‌اندازی کردند و با ۵۰۰ فرانک که از والدین لانگلو قرض گرفته بودند، یک کلوپ فیلم به نام حلقه سینما تأسیس کردند. این کلوپ فیلم‌های صامت را از مجموعه شخصی خودشان نمایش می‌داد و پس از آن بحثی خودمانی درباره آن‌ها میان اعضا شکل می‌گرفت. فرانژو و لانگلو از طریق حلقه سینما، سینماتک فرانسه را در سال ۱۹۳۶ بنیان نهادند.

فرانژو از اوایل سال ۱۹۳۸ ارتباط نزدیک خود را با سینماتک فرانسه قطع کرد و تنها در دهه ۱۹۸۰، زمانی که به عنوان مدیر هنری افتخاری سینماتک منصوب شد، دوباره پیوند محکمی با آن برقرار کرد.

در سال ۱۹۴۹، فرانژو کار بر روی مجموعه‌ای از نه فیلم مستند را آغاز کرد. اشغال پاریس توسط نازی‌ها و صنعتی‌شدن پس از جنگ جهانی دوم بر آثار اولیه فرانژو تأثیر گذاشت. فرانژو با فیلم سر به دیوار در سال ۱۹۵۸، به سمت فیلم‌های بلند داستانی رفت. دومین فیلم بلند او فیلم ترسناک چشمان بدون چهره بود؛ درباره جراحی که سعی می‌کند با پیوند زدن چهره زنان زیبا، صورت آسیب‌دیده دخترش را ترمیم کند. فیلم جودکس ساخته ۱۹۶۳ او، ادای احترامی بود به سریال‌های فیلم صامت جودکس و فانتماس. در سال‌های پایانی عمر، فعالیت فیلمسازی فرانژو کمتر شد. او گاهی برای تلویزیون کارگردانی می‌کرد و در اواخر دهه هفتاد از فیلمسازی بازنشسته شد تا ریاست سینماتک فرانسه را بر عهده بگیرد. کلر کلوزو در مطالعه خود بر سینمای فرانسه از زمان موج نو فرانسه، سبک فیلمسازی فرانژو را «یک رئالیسم فانتزی اثرگذار، میراث‌دار سوررئالیسم و سینمای علمی ژان پینول، و تحت تأثیر اکسپرسیونیسم لانگ و مورنا» توصیف کرد. تمرکز فرانژو بر جنبه بصری فیلمسازی بود، چیزی که به گفته او یک کارگردان را به یک مؤلف تبدیل می‌کند. فرانژو مدعی بود که «استعداد داستان‌نویسی ندارد» و بر آنچه که «فرم‌دهی» فیلم می‌نامید، تمرکز داشت.

فرانژو همچنین به‌شدت تحت تأثیر سوررئالیسم بود. او از عناصر سوررئالیسم و وحشت شوکه‌کننده در فیلم‌هایش استفاده می‌کرد تا مخاطبان خود را «بیدار» کند. فرانژو تاریخچه طولانی از دوستی با سوررئالیست‌های مشهور از جمله آندره برتون داشت و تأثیر این جنبش در آثار او بسیار مشهود است. فرانژو از این عناصر برای پیوند دادن وحشت، تاریخ و تفسیری کنایه‌آمیز از ایده‌آل پیشرفت در مدرنیته استفاده می‌کند. گفته شده است که فرانژو می‌گفت: «آن ترکیب بد، آن سنتز نادرست، که مدام توسط چشم هنگام نگاه کردن به اطراف ساخته می‌شود، همان چیزی است که مانع از آن می‌شود که ما همه چیز را عجیب ببینیم.»