لسلی چونگ

چانگ کوک-وینگ (نام انگلیسی: لسلی؛ ۱۲ سپتامبر ۱۹۵۶ – ۱ آوریل ۲۰۰۳) خواننده و بازیگر هنگ‌کنگی-کانادایی بود. لسلی چونگ که در هنگ‌کنگ متولد شد، در سال ۱۹۷۱ به بریتانیا نقل مکان کرد و در لید ساکن شد و در آنجا برای تحصیل در رشته طراحی مد در دانشگاه ثبت‌نام کرد. او پس از اتمام تحصیلاتش به هنگ‌کنگ بازگشت و در سال ۱۹۷۷ در یک مسابقه آواز آماتور، یعنی مسابقه‌ی موسیقی آسیایی ای‌تی‌وی، شرکت کرد و جایزه دوم را کسب کرد. سال بعد، او اولین آلبوم خود را با نام «من عاشق رؤیاپردازی هستم» منتشر کرد. او خیلی زود شروع به حضور در تلویزیون کرد و به‌سرعت اولین نقش سینمایی خود را در فیلم «رؤیاهای عاشقانه اتاق سرخ» (۱۹۷۸) ایفا کرد؛ اثری با مضامین عاشقانه که خود چونگ بعدها آن را یک «فاجعه شرم‌آور» توصیف کرد.

در طول دوران حرفه‌ای ۲۶ ساله‌ی او از ۱۹۷۷ تا زمان مرگش، چونگ بیش از ۴۰ آلبوم موسیقی منتشر کرد و در ۵۶ فیلم بازی کرد. او یکی از برجسته‌ترین پیشگامانی بود که هویت کانتوپاپ را در طول دهه ۱۹۸۰ شکل داد. آلبوم‌های استودیویی او، «رومانس تابستانی» (۱۹۸۷) و «محبوب‌ترین» (۱۹۹۵)، هر کدام بیش از ۳۰۰,۰۰۰ نسخه فروختند و از پرفروش‌ترین آلبوم‌های تمام دوران در آن منطقه هستند. علاوه بر موسیقی، چونگ با فیلم‌هایی نظیر «آینده‌ای بهتر» (۱۹۸۶) و «داستان روح چینی» (۱۹۸۷) به شهرتی در سراسر آسیا دست یافت. او برای نقش‌آفرینی در فیلم «روزهای وحشی بودن» (۱۹۹۰) برنده جایزه بهترین بازیگر مرد در جوایز فیلم هنگ‌کنگ در سال ۱۹۹۱ شد. ورود او به بازیگری در دهه ۱۹۹۰ برای به تصویر کشیدن شخصیت‌هایی با روابط عاطفی غیرسنتی در صنعت فیلم آن زمان که محافظه‌کار بود، مورد تقدیر قرار گرفت؛ او یکی از معدود بازیگران هنگ‌کنگی بود که مایل به پذیرفتن نقش‌هایی با مضامین روابط عاطفی ویژه بود، مانند نقش‌آفرینی در فیلم «با هم خوشحال» اثر ونگ کار-وای، یا بازی در نقش یک هنرپژوه اپرای زن‌نما در فیلم «خداحافظ می، کنیز من» اثر چن کایگ که در سال ۱۹۹۳ برنده نشان نخل طلایی در جشنواره کن شد. لسلی چونگ در اول آوریل ۲۰۰۳ در سن ۴۶ سالگی با پریدن از طبقه بیست‌وچهارم هتل ماندارین اورینتال در هنگ‌کنگ، خودکشی کرد. او در یادداشتی که از خود به جای گذاشت، بیان کرد که از افسردگی رنج می‌برده است.