ون ویلیامز

می‌توان بازیگری چون ون ویلیامز را مستقیماً در کنار دیگر دلرباهای بلندقامت، تیره‌رو و جذاب اواخر دهه‌ی ۱۹۵۰ و اوایل دهه‌ی ۱۹۶۰، یعنی تام ترایون و جان گاوین، قرار داد که تصویر قهرمانانه و بی‌روح مشابهی را منتقل می‌کردند. به هر سه نفر آن‌ها اغلب نقش‌های قهرمانان بی‌رنگی داده می‌شد که در فیلم‌ها و تلویزیون اجرا می‌کردند؛ نقش‌هایی که از جذابیت آن‌ها بهره می‌برد اما به‌ندرت استعدادشان را به چالش می‌کشید.

ون ویلیامز (زاده ۲۷ فوریه ۱۹۳۴) با نام ون زانت جارویس ویلیامز، فرزند یک دامدار بود. او در دانشگاه مسیحی تگزاس در رشته‌های پرورش حیوانات و بازرگانی تحصیل کرد، اما به هاوایی نقل مکان کرد که مسیر زندگی‌اش را تغییر داد. در اواسط دهه‌ی ۱۹۵۰، زمانی که او یک شرکت بازیافت و یک مدرسه‌ی غواصی را اداره می‌کرد، الیزابت تیلور و همسرش مایک تاد، تهیه‌کننده، که در آنجا مشغول فیلم‌برداری بودند، با او ملاقات کردند. ون با تشویق تاد برای امتحان کردن شانس خود، بدون هیچ تجربه‌ای به هالیوود آمد. تاد پیش از آنکه بتواند به ون کمک کند، در یک سقوط هواپیما جان باخت، اما این جوان امیدوار همچنان به مسیر خود ادامه داد، چند کلاس بازیگری و صداپیشه گذراند و تقریباً بلافاصله برای نقش‌های درام تلویزیونی انتخاب شد.

وارنر برادرز چشم تیزبینی برای این‌گونه مردان خوش‌چهره و جذاب داشت و هوشمندانه با ون قرارداد بست. او که کاملاً با استانداردهای آن‌ها همخوانی داشت، به‌زودی در سریال «ریتم خیابان بوربن (۱۹۵۹)» نشان داد که چقدر در نقش یک کارآگاه خصوصیِ خوش‌تیپ، مقاومت‌ناپذیر است. اگرچه این سریال تنها یک فصل طول کشید، اما وارنرها شخصیت کانی مدیسون او را در درام ماجراجویانه و پرطرفدارترِ «سرف‌ساید ۶ (۱۹۶۰)» در مقابل تروی دوناهیو، هم‌بازی خوش‌تیپ و بورده‌ی او، ادامه دادند. در مسیر سریال‌ها، ون در مرحله‌ی بعد در مقابل والتر برنان در «تایکون (۱۹۶۴)» کمدی را امتحان کرد. پس از پایان قراردادش با وارنر، استودیو فاکس قرن بیستم مشهورترین نقش او را که نقش ابرقهرمان با کت و شلوار زمردین در «زنبور سبز (۱۹۶۶)» در کنار شریکش کاتو با بازی بروس لیِ فقید بود، به او سپرد. این سریال که با الهام از موفقیت عظیم و پرطرفدار «بتمن (۱۹۶۶)» ساخته شده بود، شروع پرشتابی داشت اما مانند پیشین خود، با پایانی به‌هم‌اندازه نابهنگام روبرو شد.

ون که هرگز جذب‌کننده‌ی اصلی در فیلم‌ها نبود، در اولین حضور خود در «داستان بلند (۱۹۶۰)» هنگام بیرون آمدن از دوش، بخش زیادی از خودش (به معنای واقعی کلمه) را نمایان کرد. او در فیلم «نگهبانان (۱۹۶۳)» نقش دومِ به‌شدت جدی و معمولی را بازی کرد. او تا اواخر دهه‌ی ۱۹۷۰ به حضور پراکنده در نقش مهمان در آثار کلاسیکی چون «نمایش دیک ون دایک (۱۹۶۱)»، «عشق، سبک آمریکایی (۱۹۶۹)»، «ماموریت غیرممکن (۱۹۶۶)»، «دره‌ی بزرگ (۱۹۶۵)»، «پرستار و استاد (۱۹۷۰)»، «بارنابی جونز (۱۹۷۳)» و «پرونده‌های راکفورد (۱۹۷۴)» ادامه داد. تلاش دیگری برای ایفای نقش اصلی در سریال «وست‌ویند (۱۹۷۵)» نیز به موفقیت رسید و او به‌زودی به فعالیت حرفه‌ای خود پایان داد. ون در حوزه‌ی تجارت، از جمله در زمینه‌های مخابرات، املاک و مستغلات و تجهیزات اجرای قانون، بسیار موفق عمل کرد. با گذشت دوران درخشان و جذابیت جوانی، او دیگر نیازی به نگاه به گذشته حس نمی‌کند، مگر در موارد پراکنده‌ای که در نمایشگاه‌های امضا حضور می‌یابد.