ویلیام پاول

ویلیام هوراشیو پاول (۲۹ ژولیه ۱۸۹۲ – ۵ مارس ۱۹۸۴) بازیگر آمریکایی بود. او که از ستارگان بزرگ مترو-گلدوین-مایر بود، در ۱۴ فیلم با میرنا لوی هم‌بازی شد، از جمله مجموعه مرد لاغر که بر اساس شخصیت‌های نیک و نورا چارلز، خلق‌شده توسط دشیل همت، ساخته شده بود. پاول سه بار برای جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد نامزد شد: برای مرد لاغر (۱۹۳۴)، مرد من گادفری (۱۹۳۶) و زندگی با پدر (۱۹۴۷). او پس از پایان دبیرستان، در سن ۱۸ سالگی خانه را به مقصد نیویورک و آکادمی دراماتیک آمریکایی ترک کرد. پاول در سال ۱۹۱۲ از این آکادمی فارغ‌التحصیل شد و در برخی گروه‌های وودویل و گروه‌های تئاتر محلی کار کرد. او پس از چندین تجربه موفق در صحنه برادوی، فعالیت خود را در هالیوود در سال ۱۹۲۲ با ایفای نقشی کوچک در قالب دستیار شرور پروفسور موریارتی در یکی از تولیدات شرلوک هلمز با بازی جان باری‌مور آغاز کرد. خاطره‌انگیزترین نقش او در فیلم‌های صامت، نقش کارگردان تلخ در مقابل بازیِ برنده اسکار امیل جانینگ در نقش ژنرال سقوط‌کرده در آخرین فرمان (۱۹۲۸) بود. این موفقیت، در کنار صدای مخملی پاول، منجر به اولین نقش اصلی او در نقش کارآگاه آماتور فیلو ونس در فیلم صوتی پرنده‌ی قاتل (۱۹۲۹) شد. مشهورترین نقش پاول، نقش نیک چارلز در شش فیلم از مجموعه مرد لاغر بود که از مرد لاغر (۱۹۳۴)، برگرفته از رمان دشیل همت، آغاز شد. این نقش فرصتی عالی برای پاول فراهم کرد تا با صدای رسا و باوقارش، جذابیت ظریف و شوخ‌طبعی هوشمندانه خود را به نمایش بگذارد و او نخستین نامزدی اسکار خود را برای مرد لاغر دریافت کرد. میرنا لوی در هر یک از فیلم‌های مجموعه مرد لاغر، نقش همسر او، نورا، را بازی کرد. همکاری تصویری آن‌ها که در سال ۱۹۳۴ در کنار کلارک گیبل در ملودرام منهتن آغاز شد، یکی از پربارترین همکاری‌های هالیوود بود و آن‌ها در ۱۴ فیلم با هم ظاهر شدند. لوی و پاول در بهترین فیلم سال ۱۹۳۶، زیگفلد بزرگ، با بازی پاول در نقش اصلی و لوی در نقش بیلی برک، همسر زیگفلد، درخشان بودند. در همان سال، او دومین نامزدی اسکار خود را برای کمدی مرد من گفری دریافت کرد. در سال ۱۹۳۵، او با جین هارلو در فیلم بی‌پروا هم‌بازی شد. یک رابطه عاشقانه جدی میان آن‌ها شکل گرفت و در سال ۱۹۳۶، آن‌ها در فیلم کمدی اسکروبال بانوی رسوا با لوی و اسپنسر تری دوباره در کنار هم قرار گرفتند. با این حال، هارلو به‌طور غافلگیرکننده و سریعی بیمار شد و در ژوئن ۱۹۳۷، پیش از آنکه بتوانند ازدواج کنند، در سن ۲۶ سالگی بر اثر اورمی درگذشت. اندوه او از مرگ هارلو و همچنین تشخیص ابتلا به سرطان برای خودش، باعث شد او نقش‌های بازیگری کمتری بپذیرد. فعالیت حرفه‌ای پاول در دهه ۱۹۴۰ به‌شدت کند شد، اگرچه او در سال ۱۹۴۷ برای نقش کلارنس دی بزرگ، شخصیت بدقلق در زندگی با پدر، سومین نامزدی اسکار خود را دریافت کرد. آخرین فیلم او مستر رابرتز محصول سال ۱۹۵۵ بود. پاول در ۵ مارس ۱۹۸۴ در سن ۹۱ سالگی بر اثر نارسایی قلبی در پالم اسپرینگز کالیفرنیا درگذشت، یعنی تقریباً ۳۰ سال پس از بازنشستگی‌اش. او در پارک یادمان دزرت در کاتدرال سیتی کالیفرنیا، در کنار سومین همسرش دیانا لوییس و تنها فرزندش، پسرش ویلیام دیوید پاول، به خاک سپرده شده است.