آنا مانیانی

آنا مانیانی (تلفظ شده: مان-یانی؛ ۷ مارس ۱۹۰۸ – ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۳) بازیگر تئاتر و سینمای ایتالیایی بود. او برای ایفای نقش یک بیوه صقلی در فیلم خالکوبی گل رز، جایزه اسکار بهترین بازیگر زن را به همراه چهار جایزه بین‌المللی دیگر از آن خود کرد.

او که در رم از پدری مصری و مادری ایتالیایی زاده شد، دوران تحصیل خود را در آکادمی هنر دراماتیک رم با آواز خواندن در کلوپ‌های شبانه سپری کرد. در طول دوران فعالیت حرفه‌ای‌اش، تنها فرزند او در ۱۸ ماهگی به فلج اطفال مبتلا شد و تا پایان عمر معلول ماند.

او را با نام‌های «لا لوپا» (گرگ ماده)، «نوشیدنی همیشگی رم» و نماد «گرگ ماده‌ی زنده» سینما می‌شناختند. مجله تایم شخصیت او را «آتشین» توصیف کرد و هارولد کلرمن، منتقد نمایش، بازی او را «آتشفشانی» دانست. در قلمرو سینمای ایتالیا، او «پرشور، بی‌باک و هیجان‌انگیز» بود؛ بازیگری که بری مونش، مورخ سینما، او را «مادر زمینِ آتشفشانیِ تمام سینمای ایتالیا» می‌نامد. روبرتو روسلینی، کارگردان، او را «بزرگ‌ترین نبوغ بازیگری از زمان الئونورا دوزه» خواند. تنسی ویلیامز، نمایشنامه‌نویس، از طرفداران بازی او شد و نمایشنامه خالکوبی گل رز را اختصاصاً برای بازی او نوشت؛ نقشی که مانیانی برای آن نخستین اسکار خود را در سال ۱۹۵۵ دریافت کرد.

او پس از ملاقات با گوفردو آلساندرینی، اولین نقش سینمایی خود را در فیلم زن کور سورنتو (۱۹۳۴) ایفا کرد و بعدها با فیلم رم، شهر باز (۱۹۴۵) اثر روسلینی به شهرت جهانی رسید؛ فیلمی که نخستین اثر مهم در آغاز جنبش نئورئالیسم ایتالیایی در سینما محسوب می‌شود. او به عنوان بازیگر، به خاطر ایفای نقش‌های پویا و پرقدرت از «زنان طبقه پایین و خاکی» در فیلم‌هایی چون معجزه (۱۹۴۸)، بسیار زیبا (۱۹۵۱)، خالکوبی گل رز (۱۹۵۵)، نوع فراری (۱۹۶۰) با بازی مارلون براندو و کارگردانی سیدنی لومت، و مامای روما (۱۹۶۲) شناخته شد. در اوایل سال ۱۹۵۰، مجله لایف پیش از این اعلام کرده بود که مانیانی «یکی از تأثیرگذارترین بازیگران از زمان گاربو» است.