الکه زومر

النکه زومر، متولد النکه فون اشتلتز، بازیگر، سرگرم‌کننده و هنرمند آلمانی است که در بسیاری از فیلم‌های هالیوودی ایفای نقش کرده است. او توسط کارگردان فیلم ویتوریو دسیکا در حالی که در تعطیلات ایتالیا به سر می‌برد دیده شد و در سال ۱۹۵۸ کار خود را با حضور در فیلم‌ها در آنجا آغاز کرد. همچنین در همان سال، نام خانوادگی خود را از اشتلتز به زومر تغییر داد که تلفظ آن برای مخاطبان غیرآلمانی آسان‌تر بود. او به سرعت به یکی از چهره‌های نمادین محبوب تبدیل شد و در اوایل دهه ۱۹۶۰ به هالیوود نقل مکان کرد. او همچنین به یکی از محبوب‌ترین چهره‌های عکاسی آن زمان تبدیل شد و برای چندین تصویربرداری در مجلات مصور ظاهر شد که شامل شماره‌های سپتامبر ۱۹۶۴ و دسامبر ۱۹۶۷ مجله پل‌بوی نیز بود. زومر به یکی از برترین بازیگران زن فیلم در دهه ۱۹۶۰ تبدیل شد. او نزدیک به ۱۰۰ حضور در فیلم و تلویزیون بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۵ داشت، از جمله یک تیر و دو نشان با پیتر سلرز، هنر عشق ورزی با جیمز گارنر و دیک ون دایک، اسکار با استیون بوید، آقای! آیا من شماره اشتباهی گرفتم! با باب هاپ، اکستروردینری باداوگل دراموند مرگبارتر از مرد، تیم خرابکار با دین مارتین، و خواب‌های بد پائولا شولتس. در سال ۱۹۶۴، او جایزه گلدن گلوب بازیگر تازه‌وارد امیدبخش را برای فیلم جایزه دریافت کرد، فیلمی که در آن با پل نیومن و ادوارد جی. رابینسون همبازی بود.

مهمان مکرر تلویزیون، زومر در قسمت‌های برنامه دین مارتین و ویژه برنامه‌های باب هاپ خوانندگی کرد و در اسکچ‌های کمدی شرکت نمود، ۱۰ بار در برنامه امشب با محوریت جانی کارسون حضور یافت و بارها بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۰ که پیتر مارشال میزبان یا «مستر مستر» آن بود، از اعضای پنل برنامه مسابقه هالیوود اسکوئرز بود. فیلم‌های زومر در طول دهه ۱۹۷۰ شامل تریلر زمپلین بود که در آن با مایکل یورک همبازی بود و بازسازی معمای جنایی بارها فیلمبرداری شده کریستی به نام ده سرباز کوچک. در سال ۱۹۷۲، او در دو فیلم وحشت ایتالیایی کارگردانی شده توسط ماریو باوا بازی کرد: بارون بلود و لیسا و شیطان. این مورد بعدها (با فیلم‌برداری ۱۹۷۵ الحاق شده) برای ساخت فیلمی متفاوت به نام خانه تسخیر شده دوباره تدوین شد. زومر به ایتالیا بازگشت تا در صحنه‌های اضافی لیسا و شیطان بازی کند، که تهیه‌کننده آن را برای تبدیل آن به خانه تسخیر شده وارد فیلم کرد، برخلاف خواسته کارگردان.

در سال ۱۹۷۵، پیتر راجرز او را در کمدی بریتانیایی کار اون بیهاین به عنوان پروفسور روسی وووشکا انتخاب کرد.[2] او پردرآمدترین هنرمند مشترک فیلم‌های کار اون شد، با ۳۰,۰۰۰ پوند؛ این افتخاری بود که او با فیل سیلووز (که در دنبال آن شامپل ستار شد) به اشتراک گذاشت.

اکثر کارهای فیلم او در طول دهه در فیلم‌های اروپایی بود. پس از کمدی ۱۹۷۹ زندانی ازندا، که او را با سلرز متحد کرد، بازیگر عملاً دیگر در فیلم‌های هالیوودی بازی نکرد و تمرکز بیشتری بر روی آثار هنری خود گذاشت. او صداپیشه یزما در نسخه آلمانی لباس نو امپراتور بود.

زومر همچنین به عنوان خواننده فعالیت کرد و چندین آلبوم ضبط و منتشر کرد.

توضیحات بالا از مقاله ویکی‌پدیای النکه زومر، تحت مجوز CC-BY-SA، لیست کامل مشارکت کنندگان در ویکی‌پدیا.