جون بایز

جون چاندوس بایز (زاده ۹ ژانویه ۱۹۴۱)، خواننده، ترانه‌سرا، نوازنده و فعال آمریکایی است. موسیقی فولک معاصر او اغلب شامل ترانه‌های اعتراضی و عدالت اجتماعی است. بایز بیش از ۶۰ سال است که به‌صورت عمومی اجرا می‌کند و بیش از ۳۰ آلبوم منتشر کرده است.

بایز عموماً به‌عنوان یک خواننده فولک شناخته می‌شود، اما موسیقی او از دوران فرهنگ متضاد در دهه ۱۹۶۰ متنوع‌تر شده و ژانرهایی مانند فولک راک، پاپ، کانتری و موسیقی گاسپل را در بر می‌گیرد. او فعالیت ضبط موسیقی خود را در سال ۱۹۶۰ آغاز کرد و بلافاصله به موفقیت رسید. سه آلبوم اول او، یعنی «جون بایز»، «جون بایز، جلد ۲» و «جون بایز در کنسرت»، همگی به مقام لوئی (گلد) رسیدند. اگرچه او خود یک ترانه‌سرا است، اما عموماً آثار دیگران را اجرا می‌کند و ترانه‌های سنتی و آهنگ‌های نوشته‌شده توسط گروه آلمن برادرز بند، بیتلز، جکسون براون، لئونارد کوهن، وودی گاتری، ویولت پارا، رولینگ استونز، پیت سیگر، پل سایمون، استیوی واندر، باب مارلی و بسیاری دیگر را ضبط کرده است. او یکی از اولین هنرمندان بزرگ بود که در اوایل دهه ۱۹۶۰ ترانه‌های باب دیلن را ضبط کرد؛ بایز در آن زمان هنرمندی بود که در سطح جهانی شهرت داشت و تلاش‌های او برای محبوب کردن آثار اولیه دیلن بسیار مؤثر بود. رابطه پرآشوب او با دیلن بعدها موضوع ترانه‌های هر دوی آن‌ها شد و گمانه‌زنی‌های عمومی بسیاری را برانگیخت. او در آلبوم‌های متأخر خود، در اجرای آثار ترانه‌سرایان جدیدتری از جمله رایان آدامز، جاش ریتر، استیو ارل، ناتالی مرچنت و جو هنری به موفقیت دست یافته است.

ترانه‌های بایز شامل «الماس‌ها و زنگار» و بازخوانی‌های آهنگ «اما به لطف بخت» اثر فیل اوکس و آهنگ «شبی که دیکس پایین را با زور راندند» اثر گروه بند است. او همچنین آهنگ‌های «بدرود، آنجلینا»، «عشق فقط یک کلمه چهار حرفی است»، «همیشه جوان»، «تقدیم به تو»، «جو هیل»، «سر گالاهاد شیرین» و «ما پیروز خواهیم شد» را ضبط کرده است. بایز چهارده ترانه را در جشنواره وودست ۱۹۶۹ اجرا کرد و در تمام طول زندگی خود تعهد خود را به فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی در زمینه‌های عدم خشونت، حقوق مدنی، حقوق بشر و محیط زیست نشان داده است. بایز در ۷ آوریل ۲۰۱۷ به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافت.