زیتا یوهان

زیتا یوهان (با نام اصلی الیزابت یوهان) بازیگر نمایش و سینمای اتریشی-آمریکایی بود که بیشتر برای ایفای نقش دوگانه هلن گروونور / شاهدخت آنخ‌اسن‌آمون در فیلم مومیایی محصول ۱۹۳۲ شهرت دارد. یوهان که در ۱۴ جولای ۱۹۰۴ در تمشوار، اتریش-مجارستان (که امروزه بخشی از رومانی است) متولد شد، در حدود هفت سالگی به ایالات متحده مهاجرت کرد. او پس از حضور در نمایش‌های مدرسه‌ای و در گروه نمایشی تئاتر گیلد، در سال ۱۹۲۴ برای نخستین بار در برادوی به روی صحنه رفت. اگرچه او با ام‌آجی‌ام قرارداد بست که شامل بندی برای تأیید فیلم‌نامه بود که در آن زمان منحصربه‌فرد محسوب می‌شد، اما فعالیت او در آنجا بسیار کوتاه بود و بعدها در سال ۱۹۳۱ با فیلم مبارزه ساخته دی. دبلیو. گریفیت، اولین حضور خود را در پرده‌ی سینما تجربه کرد. نقش ماندگار او در مومیایی سال بعد از آن رقم خورد، هرچند رابطه کاری او با کارگردان، کارل فروند، تنش‌آمیز بود. او پس از هفت فیلم، سیستم هالیوود را به‌طور کامل ترک کرد—و بعدها اظهار داشت که احساس می‌کرد این سیستم استثمارگر است—و علاوه بر نوشتن نمایشنامه و فیلم‌نامه، به تئاتر بازگشت. یوهان که فردی عمیقاً معنوی بود، خود را یک «عرفان‌پیشه» توصیف می‌کرد و پیش از هر اجرا دعا می‌کرد تا خود را کاملاً وقف نقش کند. او همچنین به خدمات اجتماعی پرداخت و کلاس‌های بازیگری برای کودکان و افراد دارای ناتوانی‌های یادگیری برگزار می‌کرد. او سه بار ازدواج کرد و طلاق گرفت، که از جمله آن‌ها ازدواج چهارساله‌اش با بازیگر، جان هاوسمن، از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳ بود. او در سال‌های پایانی عمر، خانه‌ای در راکلند کانتی، نیویورک خرید و برای چندین دهه در آنجا ماند؛ او هرگز صاحب فرزند نشد و دوباره ازدواج نکرد. یوهان در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۳ در نایک، نیویورک، بر اثر ذات‌الریه درگذشت.