پل چیهارا

پل سکو چیهارا (زاده ۹ جولای ۱۹۳۸) آهنگساز آمریکایی است. چیهارا در سال ۱۹۳۸ در سیاتل، واشینگتن زاده شد. او که ژاپنی‌تبارِ آمریکایی است، به دلیل فرمان اجرایی ۹۰۶۶، سه سال از دوران کودکی خود را همراه با خانواده‌اش در یک اردوگاه بازداشت در مینیدوکا، آیداهو گذراند.

چیهارا مدرک کارشناسی را از دانشگاه واشینگتن و مدرک کارشناسی ارشد را از دانشگاه کورنل در رشته ادبیات انگلیسی دریافت کرد. او در سال ۱۹۶۵ مدرک دکترای هنر را از دانشگاه کورنل و تحت آموزش رابرت پالمر اخذ کرد. او همچنین آهنگسازی را نزد نادیا بولانژه در پاریس، ارنست پپینگ در برلین غربی و گانتر شولر در تنگل‌وود آموخت.

او نخستین آهنگساز مقیم ارکستر چمبر لس‌آنجلس به رهبری نویل مارینر بود و اخیراً بخشی از هیئت علمی یو‌سی‌ال‌ای (UCLA) بود که در آنجا مدیر برنامه رسانه‌های تصویری بود. از سال ۲۰۱۵، چیهارا به عنوان استاد هنری در موسیقی فیلم در دانشگاه نیویورک عضو هیئت علمی است.

ارتباط نزدیک او با موسیقی برای فرم‌های دراماتیک به فیلم و تلویزیون نیز کشیده شده است که برای آن‌ها نزدیک به ۱۰۰ موسیقی متن نوشته است. نخستین موسیقی فیلم او برای فیلم «مسابقه مرگ ۲۰۰۰» (۱۹۷۵) ساخته راجر کورمن بود؛ این اتفاق در زمانی رخ داد که او تصمیم گرفت فضای دانشگاهی را ترک کند تا گذران زندگی خود را از طریق آهنگسازی دنبال کند. خروج او از محیط دانشگاهی و ورود به دنیای موسیقی فیلم، تغییری نیز در موسیقی کنسرت‌های او ایجاد کرد. در همین مرحله بود که او از سبک‌های دوازده‌پرده‌ای و کروماتیک آزاد که تا آن زمان به کار می‌برد فاصله گرفت و سبک تونال را برگزید.

او با کارگردانانی چون سیدنی لومت، لویی مال، مایکل ریچی و آرتور پن همکاری کرده است. از آثار فیلمی او می‌توان به انتقام شیرین (۱۹۷۶)، هرگز به شما باغ گل وعده نداده‌ام (۱۹۷۷)، خرس‌های خبر بد به ژاپن می‌روند (۱۹۷۸)، آتشی در آسمان (۱۹۷۸)، شاهزاده شهر (۱۹۸۱)، افسانه زن پیاده‌رو (۱۹۸۲)، بازماندگان (۱۹۸۳)، کراکرز (۱۹۸۴)، تکانه (۱۹۸۴)، صبح روز بعد (۱۹۸۶)، برای همیشه، لولو (۱۹۸۷)، زمان کشتار (۱۹۸۷) و کراسینگ دلانسی (۱۹۸۸) و پن و تلر کشته می‌شوند (۱۹۸۹) اشاره کرد. از آثار تلویزیونی او نیز می‌توان به راز تاریک هوروست هوم، دکتر استرنج، دنیای جدید شجاع، خانه نجیب، فردریک فورستایت ارائه می‌دهد (۱۹۸۹) و موسیقی تیتراژ و قسمت پایلوت مانی‌مال، در میان آثار دیگر، نام برد.

او همچنین موسیقی متن شوگون: موزیکال را بر اساس رمان جیمز کلاول نوشت. شوگون بازه کوتاهی را در برادوی، از نوامبر ۱۹۹۰ تا ژانویه ۱۹۹۱، اجرا کرد.

از شاگردان برجسته چیهارا می‌توان به جیمز هورنر، شان فرایر، جوزف تراپانیز و سینتیا تس کیمبرلین یاد کرد.