کارول چانینگ

کارول الین چانینگ (زاده ۳۱ ژانویه ۱۹۲۱) بازیگر، خواننده، رقصنده و کمدین آمریکایی بود. او که برای بازی در موزیکال‌های برادوی و سینما شناخته می‌شد، شخصیت‌هایش معمولاً با بیانی پرشور و صدایی متمایز، چه در آواز و چه برای جلوه‌های کمدی، شناخته می‌شدند. چانینگ همچنین بازیگری را در مدرسه تئاتر نِیبورهید پل‌هوس در شهر نیویورک آموخت.

او فعالیت خود را به عنوان بازیگر موزیکال برادوی آغاز کرد و در نمایش‌های «خانم‌ها بلوند را ترجیح می‌دهند» در سال ۱۹۴۹ و «سلام، دالی!» در سال ۱۹۶۴ ایفای نقش کرد و برای نقش دوم در نمایش دوم، جایزه تونی بهترین بازیگر نقش اول زن در یک موزیکال را از آن خود کرد. او چندین بار در طول دوران حرفه‌ای خود هر دو نقش را بازآفرینی کرد که آخرین بار در سال ۱۹۹۵ نقش دالی را بازی نمود. چانینگ در سال ۱۹۵۶ برای نمایش «وامپ» برای اولین بار نامزد دریافت جایزه تونی شد و پس از آن در سال ۱۹۶۱ برای «شو گرل» نیز نامزد شد. او در سال ۱۹۷۴ برای موزیکال «لورلی» چهارمین نامزدی جایزه تونی خود را دریافت کرد.

او به عنوان بازیگر سینما، برای بازی در نقش مازی در «میلی کاملاً مدرن» (۱۹۶۷) برنده جایزه گلدن گلوب شد و نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شد. از دیگر حضورهای سینمایی او می‌توان به «اولین دست‌فروش زن» (۱۹۵۶) و «اسکیدو» (۱۹۶۸) اشاره کرد. او در تلویزیون نیز به عنوان هنرمند در برنامه‌های متنوع، از «شو اد سالیوان» در دهه ۱۹۵۰ گرفته تا «هالیوود اسکویرز» ظاهر شد. او بازی درخشانی در نقش ملکه سفید در تولید تلویزیونی «آلیس در سرزمین عجایب» (۱۹۸۵) داشت و در سال ۱۹۶۶ اولین برنامه ویژه تلویزیونی خود با عنوان «عشوی با کارول چانینگ» را اجرا کرد.

چانینگ در سال ۱۹۸۱ به تالار مشاهیر تئاتر آمریکا راه یافت و در سال ۱۹۹۵ جایزه تونی افتخارات دوران عمر را دریافت کرد. او تا دهه ۹۰ زندگی خود نیز به اجرا و حضور در برنامه‌ها ادامه داد و به سبک کاباره، آهنگ‌هایی از مجموعه آثارش را خواند و داستان‌هایی را با طرفدارانش در میان گذاشت. او در سال ۲۰۰۲ زندگینامه خود را با عنوان «فقط خوش‌شانس هستم، گمانم» منتشر کرد و در سال ۲۰۱۲ مستند «بزرگ‌تر از زندگی» درباره دوران حرفه‌ای او اکران شد.