هلن ردی

هلن ماکسین ردی (۲۵ اکتبر ۱۹۴۱ – ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۰) خواننده، ترانه‌سرا، نویسنده، بازیگر و فعال استرالیایی-آمریکایی بود. ردی که در ملبورنِ ویکتوریا و در خانواده‌ای اهل حرفه‌ی نمایش زاده شد، فعالیت خود را به‌عنوان یک هنرمند در چهار سالگی آغاز کرد. او در رادیو و تلویزیون آواز می‌خواند و در سال ۱۹۶۶ در یک مسابقه‌ی استعداد‌یابی در برنامه‌ی تلویزیونی بندستند برنده شد؛ جایزه‌ی او یک بلیط به شهر نیویورک و فرصت تست دادن برای ضبط صفحه بود که موفقیت‌آمیز نبود. او با نقل مکان به شیکاگو و متعاقباً لس‌آنجلس، مسیر حرفه‌ای آوازخوانی بین‌المللی خود را دنبال کرد و در سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۷۰ به‌ترتیب اولین تک‌آهنگ‌های خود یعنی وان وی تیکت و آی بیلیو این میوزیک را منتشر کرد. سویِ بی‌ِ تک‌آهنگ دوم، یعنی آی دونت نو هاو تو لاو هیم، در جدول پاپ مجله‌ی کانادایی آر‌پی‌ام به رتبه‌ی هشتم رسید. او یک سال بعد با کمپانی کپیتال رکوردز قرارداد بست.

در طول دهه‌ی ۱۹۷۰، ردی از موفقیت‌های بین‌المللی، به‌ویژه در ایالات متحده برخوردار بود، جایی که ۱۵ آهنگ از تک‌آهنگ‌هایش در فهرست ۴۰ آهنگ برتر بی‌لبورد هات ۱۰۰ قرار گرفت. شش آهنگ از آن‌ها به ۱۰ آهنگ برتر رسیدند و سه آهنگ، از جمله آهنگ مشهور او آی اَم وومن، به رتبه‌ی اول دست یافتند. او ۲۵ آهنگ را در جدول بزرگسالان معاصر بی‌لبورد قرار داد؛ ۱۵ آهنگ از آن‌ها در ۱۰ آهنگ برتر قرار گرفتند و هشت آهنگ به رتبه‌ی اول رسیدند که شش مورد آن‌ها به‌صورت متوالی بود. او در سال ۱۹۷۴، در نخستین دوره‌ی جوایز موسیقی آمریکا، جایزه‌ی بهترین هنرمند زن پاپ/راک را از آن خود کرد. او در تلویزیون، نخستین استرالیایی بود که یک برنامه‌ی متنوعِ هفتگیِ یک‌ساعته در زمان اصلی (پرایم‌تایم) از یک شبکه‌ی آمریکایی اجرا کرد، و برنامه‌های ویژه‌ای داشت که در بیش از ۴۰ کشور دیده می‌شد.

بین دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، در حالی که تک‌آهنگ آی کانت سهی گودبای تو یو آخرین آهنگ او بود که در فهرست آمریکا قرار گرفت، ردی در موزیکال‌ها بازی کرد و آلبوم‌هایی مانند سنتر استیج را ضبط نمود، پیش از آنکه در سال ۲۰۰۲ از اجرای زنده بازنشسته شود. او به دانشگاه در استرالیا بازگشت، مدرک گرفت و به‌عنوان هیپنوتراپیست بالینی و سخنران انگیزشی فعالیت کرد. در سال ۲۰۱۱، پس از خواندن آهنگ بریزین آلانگ ویت د برئیز همراه با خواهر ناتنی‌اش، تونی لاموند، برای جشن تولد لاموند، ردی تصمیم گرفت به اجرای زنده بازگردد.

آهنگ آی اَم وومنِ ردی نقش مهمی در فرهنگ عامه ایفا کرد و به سرودی برای موج دوم فمینیسم تبدیل شد. او به عنوان «دختر نماد فمینیست» یا «آیکون فمینیستی» شناخته شد. در سال ۲۰۱۱، بی‌لبورد او را بیست و هشتمین هنرمند بزرگسال معاصر در تمام دوران (نهمین زن) نامید. در سال ۲۰۱۳، شیکاگو تریبون او را «ملکه‌ی پاپ دهه‌ی ۷۰» نامید.