هلموت فیشر

او در سال ۱۹۷۲ در نخستین قسمت از مجموعه صحنه جرم متعلق به تلویزیون باواریا، در نقش دستیار بازرس ویگل (با بازی گوستل بایرهامر) بازی کرد. زمانی که ویگل در سال ۱۹۸۱ «بازنشسته» شد، فیشر به مقام کمیسر لودویگ لنز «ارتقا» یافت و به همین ترتیب تا سال ۱۹۸۷، در مجموع هفت پرونده را حل کرد. در سال ۱۹۷۴ هلموت فیشر در کافه‌ی موردعلاقه‌اش، مونشنر فریت‌هایت، با هلموت دیتل کارگردان ملاقات کرد. دیتل استعداد واقعی دوست خود را تشخیص داد و در سال ۱۹۸۰ نقش مهمی در سریال تلویزیونی دی گانتس نوماله وانسین به او سپرد که در آن فیشر برای نخستین بار نقش یک پول‌پرست شکست‌خورده را بازی کرد. موفقیت نهایی در سال ۱۹۸۳ با سریال هلموت فیشر، موناکو فرانز - در اِویگه استنتس حاصل شد. در این اثر نیز هلموت دیتل کارگردانی کرد و پاتریک زوسکیند در نگارش فیلمنامه‌ی تقریباً تمام قسمت‌ها همکاری داشت. فیشر در این سریال که امروزه در میان طرفداران به جایگاهی کالت رسیده است، در کنار روث ماریا کوبیچک، کارل اوبرمایر و ارنی سینگرل، به شکلی بی‌همتا، نقش یک دندیِ خوش‌گذران، جذاب و زن‌باز را ایفا کرد که همیشه می‌توانست با لبخندی مایل، بر موقعیت‌های دشوار غلبه کند. جملات مشهوری از این شخصیت، مانند «آ بیسل واس گِت ایمر (هر چیزی ممکن است)»، وارد زبان روزمره شد. در همین راستا، فیشر تک‌آهنگ موفقی نیز با عنوان «اشپاتسل (شاو وی آی شاو)» (عزیزم (ببین چطور نگاه می‌کنم)) ضبط کرد. از آن پس، این بازیگر همواره مشغول نقش‌هایی بود که شخصیت آن‌ها بر پایه‌ی استنتز ساخته می‌شد. فیشر تا پایان عمر همواره اطمینان می‌داد که شخصیت موناکو فرانز هیچ ارتباطی با زندگی واقعی او ندارد. در اواسط دهه‌ی ۱۹۸۰، فیشر در دو فیلم زرتلیچه شائوتن با توماس گوتشالک و مایکل وینسلو بازی کرد؛ از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۲ او در سریال مدیر ساختمان در کنار ورونیکا فیتس و ایلزه نوباور در نقش «یوزف‌برلی» دیده شد. فیشر آخرین موفقیت خود را در سریال قلعه‌ای در وورترزی تجربه کرد که در آن نقش لئو لاکسندر، مدیر بی‌خیال املاک را بازی کرد، و همچنین در نقش پتر اِلفینگر، شهردار خیالی هوهن‌والدائو در فیلم پیتر و پائول در کنار هانس کلارین ظاهر شد. در سال ۱۹۹۳ تشخیص سرطان برای هلموت فیشر اعلام شد. او این تشخیص را تا حد زیادی مخفی نگه داشت و تنها همسرش اوتا از آن باخبر بود. در سال ۱۹۹۶، این بازیگر تحت درمان توسط جولیوس هاکت‌هال، متخصص مشهور و بحث‌برانگیز سرطان قرار گرفت. در ماه نوامبر، او هفتادمین سالگرد تولد خود را با حضور تعداد زیادی از دوستان و همکاران جشن گرفت. او در آن مناسبت به مطبوعات گفت: «زندگی بیشتر و بیشتر دارد فرار می‌کند». هشت ماه بعد، در کمال ناباوری عموم مردم، فیشر در کیماگاو درگذشت. بیش از ۱۰۰۰ نفر در مراسم تشییع جنازه در غسالخانه قبرستان شمالی مونیخ و مراسم تدفین متعاقب آن در قبرستان بوگنهاوزن (گور شماره ۲-۴-۲) در ۱۹ ژوئن ۱۹۹۷ شرکت کردند. کریستین اوده، شهردار مونیخ و دوست و همسایه‌ی فیشر، در سخنرانی مراسم خاکسپاری او گفت: «... او در تمام آلمان محبوب بود، اما در مونیخ، او محبوبیت [عمیق] داشت.»