ماریانه هوپه

هوپه که در روستوک متولد شد، به ستاره‌ی اصلی تئاتر و فیلم در آلمان تبدیل شد. او در خانواده‌ای ثروتمند و زمین‌دار متولد شد و در ابتدا در املاک خصوصی پدرش به تحصیل خصوصی پرداخت. او بعدها در برلین و وایمار به مدرسه رفت و در آنجا حضور در تئاتر را آغاز کرد.[۱]

هوپه اولین بار در ۱۷ سالگی به عنوان عضوی از تئاتر دویچ در برلین تحت کارگردانی ماکس راینهارت اجرا کرد. در سال ۱۹۳۵، او توسط گوستاو گروندگنس، بازیگر جنجالی آلمانی و مدیر تئاتر دولتی پروس در دوران رایش سوم، استخدام شد. آن‌ها از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۶ با هم ازدواج بودند تا اینکه طلاق گرفتند. هوپه سال‌ها پس از پایان ازدواجش اظهار داشت: «او عشق من بود، اما هرگز عشق بزرگ من نبود؛ عشق بزرگ من کار بود.»[۱]

گفته می‌شود یکی از شخصیت‌های فیلم مفیستو بر اساس او ساخته شده است. هوپه ارتباط خود با نخبگان نازی در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ را پنهان نکرد، از جمله دعوت شدن به شام توسط هیتلر.[۲] نقش او در سوارکار اسب سفید (۱۹۳۴) او را تقریباً یک‌شبه مشهور کرد، در حالی که چهره‌ی «آریا»ی او، وی را به سوگلی نخبگان نازی تبدیل کرد.[۱] بعدها هوپه این دوره از زندگی خود را «صفحه‌ی سیاه در کتاب طلایی من» نامید.[۱]

در دوران بازیگری در خانه تئاتر دولتی پروس، یعنی شاوپیل‌هاوس، هوپه رویکرد تحلیلی خود را به بازیگری توسعه داد که به گفته خودش شامل «تجزیه کردن تک‌تک جملات» و درخشش در استفاده از زبان بود. این روش در تمام دوران فعالیت حرفه‌ای هوپه با او همراه بود.[۱] در سال ۱۹۴۶، تنها فرزند او، بندیکت یوهان پرسی گروندگنس، به دنیا آمد.

چهار سال پس از طلاق از گروندگنس، هوپه با ایفای نقش بلانش دوبوا در نمایشنامه خیابانی به نام اشتیاق تنسی ویلیامز به موفقیت بزرگی دست یافت و به‌تدریج نقش‌های پیشرو (آوانگارد) را ایفا کرد که توسط نویسندگانی چون هاینر مولر (کوارته، ۱۹۹۴) و توماس برنارد نوشته شده بودند؛ برنارد بعدها شریک زندگی او نیز شد. او مورد علاقه‌ی کارگردانان جوان و سنت‌شکن مانند کلاوس پیمان، رابرت ویلسون و فرانک کاستورف قرار گرفت.

هوپه در سال ۲۰۰۲ در زیگسدورف باولاریا در سن ۹۳ سالگی بر اثر مرگ طبیعی درگذشت. کلاوس پیمان از گروه برلینر انسمبل که آخرین اجرای هوپه در دسامبر ۱۹۹۷ در نمایشنامه ظهور قابل مقاومت آرتورو اوی اثر برتولت برشت در تئاتر آن‌ها بود، گفت: «تئاتر آلمان ملکه‌اش را از دست داد.»[۲] هوپه در یکی از آخرین مصاحبه‌های خود اظهار داشت: «من هر روز برای رسیدن به خوشبختی تلاش می‌کنم. این کار نیاز به انضباط دارد، فضیلتی که هر بازیگر نسبتاً خوبی باید داشته باشد.»