اودو لیندنبرگ

اودو گرهارد لیندنبرگ موسیقی راک، نویسنده و نقاشی آلمانی است. او پس از آغاز فعالیت خود به‌عنوان نوازنده درام در اواخر دهه ۱۹۶۰ با گروه‌ها و موسیقیانی نظیر سیتی پریچرها و پیتر هربولزهایمر، از اوایل دهه ۱۹۷۰ به‌تدریج تمرکز خود را بر آوازخوانی و نوشتن ترانه‌های خود معطوف کرد. او به‌عنوان یکی از نخستین موسیقی‌های راک که متن ترانه‌ها را به زبان آلمانی ارائه می‌داد، به هموار شدن مسیر برای موفقیت موسیقی راک به زبان آلمانی کمک کرد. از آن زمان، لیندنبرگ به‌طور مداوم به چهره‌ای پیشرو و تعیین‌کننده در صحنه موسیقی آلمان تبدیل شده و آثار ضبط‌شده او بارها به مقام گواهی طلا دست یافته‌اند. او با سی‌وچهارمین آلبوم استودیویی خود، «استارک وی تسوای» (قوی مانند دو نفر)، در سال ۲۰۰۸ و در سن ۶۲ سالگی، برای نخستین بار در دوران حرفه‌ای خود، صدر جدول موسیقی آلمان را از آن خود کرد.

در دهه ۱۹۸۰، لیندنبرگ در کنار تلاش‌های موسیقایی خود، به‌تدریج خود را وقف موضوع روابط میان آلمان شرقی و غربی کرد. با این حال، علی‌رغم تلاش‌های قابل‌توجه او، از فرصت اجرا در آلمان شرقی با گروه‌اش، پانیکورشر، محروم شد؛ به‌استثنای یک اجرای تحت نظارت شدید در سال ۱۹۸۳ در مقابل مخاطبانی منتخب از اتحادیه جوانان آلمان (FDJ) در کاخ جمهوری در برلین شرقی. تور موسیقی‌ای که برای سال ۱۹۸۴ برنامه‌ریزی شده بود، متعاقباً توسط رهبری آلمان شرقی لغو شد. بعدها، یک تبادل هدایای سطح بالا صورت گرفت: در سال ۱۹۸۷، لیندنبرگ به اریش هونکر یک کاپشن چرمی هدیه داد، در مقابل یک شالمی دریافت کرد و در نهایت به مناسبت نخستین سفر هونکر به جمهوری فدرال آلمان، یک گیتار الکتریک به او بخشید.

از دهه ۱۹۹۰، لیندنبرگ به‌عنوان یک نقاش نیز شناخته شده است. پس از نخستین نمایشگاه او در سال ۱۹۹۶، نمایشگاه‌های متعدد دیگری برگزار شد، از جمله نمایشگاه «کینه پانیک. اودو لیندنبرگس بونته روبلیک» (بدون وحشت: جمهوری رنگارنگ اودو لیندنبرگ) در سال ۲۰۰۵ در هاوس در گشیخته (خانه تاریخ) در بن. آثار او توجه فزاینده‌ای را به خود جلب کرده و اکنون در مجموعه‌های مختلف، از جمله مجموعه کانسلی فدرال آلمان، نگهداری می‌شوند. در سال ۲۰۱۰، وزارت دارایی فدرال دو تمبر پستی ویژه منتشر کرد که توسط خودِ وزارتخانه طراحی شده بودند.

اودو لیندنبرگ برای مجموعه آثار خود جوایز متعددی دریافت کرده است. او از سال ۱۹۶۸ عمدتاً در هامبورگ زندگی کرده است. از ژوئیه ۲۰۱۶، او شهروند افتخاری محل تولد خود، گرانو (وستفالیا) است.