فیلیپ سیمور هافمن

فیلیپ سیمور هافمن (۲۳ ژولای ۱۹۶۷ – ۲ فوریه ۲۰۱۴) بازیگر، کارگردان و تهیه‌کننده آمریکایی بود. هافمن که بیشتر به‌خاطر نقش‌های مکمل و نقش‌های شخصیتی متمایزش — معمولاً افراد بی‌بندوبار، غریبه‌ها، قلدرها و آدم‌های نابهنجار — شناخته می‌شد، از اوایل دهه ۱۹۹۰ تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۴، در فیلم‌های بسیاری از جمله در نقش‌های اصلی بازی کرد.

هافمن که در نوجوانی به سمت تئاتر جذب شد، بازیگری را در دانشکده هنر تیش در دانشگاه نیویورک تحصیل کرد. او فعالیت سینمایی خود را با اپیزودی از سریال «قانون و نظم» در سال ۱۹۹۱ آغاز کرد و در سال ۱۹۹۲ حضور در فیلم‌ها را شروع کرد. او به‌خاطر نقش‌های مکمل خود، به‌ویژه در فیلم‌های «بوی خوش زن» (۱۹۹۲)، «بوگی نایتس» (۱۹۹۷)، «خوشبختی» (۱۹۹۸)، «پچ آدامز» (۱۹۹۸)، «لبوفسکی بزرگ» (۱۹۹۸)، «مگنولیا» (۱۹۹۹)، «آقای ریپلی بااستعداد» (۱۹۹۹)، «تقریبا مشهور» (۲۰۰۰)، «عشق پریشان» (۲۰۰۲) و «و سپس پالی آمد» (۲۰۰۴) مورد توجه قرار گرفت. او بازی در نقش‌های اصلی را به‌صورت گاه‌وبیگاه آغاز کرد و برای ایفای نقش نویسنده، ترومن کاپوتی، در فیلم «کاپوتی» (۲۰۰۵)، جوایز متعددی از جمله جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را از آن خود کرد. شهرت هافمن همچنان رو به رشد بود و او برای نقش‌های مکمل خود به‌عنوان یک افسر بی‌پرده و بی‌رحم سیا در «جنگ چارلی ویلسون» (۲۰۰۷)، کشیش متهم به کودک‌آزاری در «شک» (۲۰۰۸) و رهبر کاریزماتیک یک جنبش از نوع ساینتولوژی در «استاد» (۲۰۱۲)، سه نامزدی اسکار دیگر را کسب کرد.

اگرچه او عمدتاً در فیلم‌های مستقل از جمله «وحشی‌ها» (۲۰۰۷) و «نیویورک، جزء به کل» (۲۰۰۸) فعالیت می‌کرد، اما در فیلم «بی‌عیب و نقص» (۱۹۹۹) و فیلم‌های پرفروش هالیوودی نظیر «گردباد» (۱۹۹۶) و «مأموریت: غیرممکن ۳» (۲۰۰۶) نیز ظاهر شد و در یکی از آخرین نقش‌های خود، نقش پلوتارک هیمنزبی را در مجموعه فیلم‌های «بازی‌های گرسنگی» (۲۰۱۳–۱۵) بازی کرد. فیلم بلند «جک به قایق‌سواری می‌رود» (۲۰۱۰) نخستین تجربه او به‌عنوان فیلم‌ساز بود. هافمن همچنین بازیگر و کارگردان توانمند تئاتر بود. او در سال ۱۹۹۵ به کمپانی تئاتر لبی‌رینث در آف-برادوی پیوست و در آنجا کارگردانی، تهیه‌کنندگی و بازی در تولیدات صحنه‌ای متعددی را بر عهده داشت. اجراهای او در سه نمایشنامه برادوی — «غرب واقعی» در سال ۲۰۰۰، «سفر طولانی روز به شب» در سال ۲۰۰۳ و «مرگ فروشنده» در سال ۲۰۱۲ — همگی منجر به نامزدی جایزه تونی شد.