ویم وندرس

ارنست ویلهلم «ویم» وندرس (زاده ۱۴ اوت ۱۹۴۵)، فیلمساز و نمایشنامه‌نویس آلمانی است که از چهره‌های اصلی سینمای نو آلمان به شمار می‌رود. از جمله افتخارات او می‌توان به جوایز جشنواره‌های فیلم کن، ونیز و برلین اشاره کرد. او همچنین برنده جایزه بفتا شده و نامزد سه جایزه اسکار و یک جایزه گریمی بوده است.

وندرس نخستین فیلم بلند خود را با تابستان در شهر (۱۹۷۰) ساخت. او برای کارگردانی فیلم‌های آلیس در شهرها (۱۹۷۴)، حرکت اشتباه (۱۹۷۵) و پادشاهان جاده (۱۹۷۶) که بعدها با نام سه‌گانه فیلم جاده‌ای شناخته شد، مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. وندرس برای فیلم پاریس، تگزاس (۱۹۸۴) برنده جایزه بفتا برای بهترین کارگردانی و نخل طلای کن شد و برای فیلم بال‌های اشتیاق (۱۹۸۷) نیز برنده جایزه بهترین کارگردانی جشنواره فیلم کن گردید. از دیگر فیلم‌های برجسته او می‌توان به دوست آمریکایی (۱۹۷۷)، بسیار دور، بسیار نزدیک! (۱۹۹۳) و روزهای عالی (۲۰۲۳) اشاره کرد.

وندرس برای فیلم‌های بوئنا ویستا سوشال کلاب (۱۹۹۹)، پینا (۲۰۱۱) و نمک زمین (۲۰۱۴) سه بار نامزد جایزه اسکار بهترین مستند بلند شده است. او همچنین برای ویدئوموسیقی بلند ویلی نلسون در تئاترو (۱۹۹۸) نامزد جایزه گریمی در بخش بهترین ویدئوموسیقی بلند شد. او همچنین برای کارگردانی مستندهای توکیو-گا (۱۹۸۵)، روح یک مرد (۲۰۰۳) و پاپ فرانسیس: مرد کلام خود (۲۰۱۸) شناخته شده است.

وندرس از سال ۱۹۹۶ رئیس آکادمی فیلم اروپا بوده و در سال ۲۰۱۵ برنده خرس طلایی افتخاری شد. او عکاسی فعال است که بر تصاویر مناظر متروک تأکید دارد. وی یک کارگردان مؤلف محسوب می‌شود.