هاروی هارت

هاروی هارت (۱۹ مارس ۱۹۲۸ – ۲۲ نوامبر ۱۹۸۹) کارگردان و تهیه‌کننده تلویزیون و سینمای کانادا بود.

هارت پیش از آنکه در سال ۱۹۵۲ توسط CBC استخدام شود، در دانشگاه تورنتو تحصیل کرد. او برای این شبکه بیش از ۳۰ تولید تلویزیونی خلق کرد که از میان آن‌ها می‌توان به چندین قسمت از مجموعه گلچین، یعنی فستوال، همچون خانه شجاعان (۱۹۶۱) و شانس جینجر کافی (۱۹۶۱) اشاره کرد که اقتباسی از یک نمایشنامه محصول ۱۹۴۶ و یک رمان محصول ۱۹۶۰ بودند.

او در سال ۱۹۶۳ CBC را ترک کرد و به ایالات متحده رفت و در سال‌های پس از آن، اپیزودهایی برای سریال‌های تلویزیونی نظیر ساعت آلفرد هیچکاک و ستار ترک و همچنین فیلم‌های سینمایی از جمله بازگشت باس رایلی به شهر (۱۹۶۵) و سواری شیرین (۱۹۶۸) را کارگردانی کرد.

او در سال ۱۹۷۰ به تورنتو بازگشت و در آنجا چندین فیلم سینمایی از جمله ثروت و چشمان مردان (۱۹۷۱)، پیکس (۱۹۷۳)، شوت (۱۹۷۶) و گلدن‌رود (۱۹۷۶) را کارگردانی کرد که برای فیلم گلدن‌رود، جایزه اسکرین کانادا را برای بهترین کارگردانی دریافت کرد. در اواسط دهه ۱۹۷۰، هارت چهار قسمت از کلمبو را کارگردانی کرد: با سپیده‌دم (۱۹۷۴)، وضعیت ذهنی مرگبار (۱۹۷۵)، بانوی فراموش‌شده (۱۹۷۵) و حالا او را می‌بینی (۱۹۷۶).

او در طول دهه ۱۹۸۰ همچنان زمان خود را بین کارهای سینمایی در کانادا و فعالیت‌های تلویزیونی در لس‌آنجلس تقسیم می‌کرد. او برای مینی‌سریال شرق اِدِن (۱۹۸۱) جایزه گلدن گلوب برای بهترین مینی‌سریال یا فیلم تلویزیونی و برای فیلم درام جنایی تلویزیونی اشتیاق و بهشت (۱۹۸۹)، جایزه جمینی برای بهترین کارگردانی در یک برنامه درام یا مینی‌سریال را دریافت کرد.