لارین دی

لارین دی (با نام اصلی لا رِین جانسون، زاده ...) ستاره بزرگ سینما در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ بود. او که در یوتا و در خانواده‌ای برجسته مورمون بزرگ شده بود، در جوانی به هالیوود آمد و اولین تجربه سینمایی خود را با نقشی بدون ذکر نام در فیلم استلا دالاس رقم زد. او پیش از مشهور شدن، نقش مادر بیولوژیکی تارزان و پسرخوانده جین، یعنی «بوی»، را در فیلم تارزان پسری می‌یابد بازی کرد. موفقیت بزرگ او در سال ۱۹۳۹ با دنباله‌های بسیار محبوب دکتر کیلدر به دست آمد. دی از فیلم سوم تا نهم مجموعه دکتر کیلدر، نقش پرستار و معشوقه کیلدر را بازی کرد، تا اینکه شخصیت او در فیلم روز عروسی دکتر کیلدر با این پزشک ازدواج کرد. در فیلم بعدی و آخرین فیلم مجموعه کیلدر، شخصیت او به عنوان خانم کیلدر از داستان حذف شد.

در سال ۱۹۴۲، او بار دیگر در ملودرام کمتر مورد توجهِ انگشتان در پنجره، که درباره قتل با تبر است، در کنار ایرز بازی کرد. در دهه‌های بعد، آثار به‌یادماندنی او شامل درام قاب‌بازگشتِ در قاب‌بازگشتِ در قاب‌بازگشتِ لاکت، کمدی گانگستری آقای خوش‌شانس و اثر پارانوئید و اغراق‌آمیز من با یک کمونیست بود. او در میان بازیگران ستاره‌ای بود که در درام پرالتهابِ هواپیمای در خطر، ارتفاع بالا و عظمت حضور داشتند؛ همچنین در فیلم خبرنگار خارجی اثر هیچکاک، این دی بود که جوئل مک‌کریا را تشویق کرد تا گزارش پرشور خود از حمله هوایی را در اوج فیلم ارائه دهد؛ یعنی همان استغاثه تلویحی هیچکاک برای ورود آمریکا به جنگ جهانی دوم. هنگامی که تلویزیون به یک منبع درآمد قابل‌اتکا تبدیل شد، دی صفحه کوچک را جذاب‌تر و از ساخت فیلم‌ها کم‌هزینه‌تر یافت و عمدتاً به بازیگر تلویزیونی تبدیل شد. او مجموعه‌ای ۱۵ دقیقه‌ای از نمایش‌های کوتاه الهام‌بخش به نام رؤیاپردازی با لارین و برنامه گفتگوی روزانه ۱۵ دقیقه‌ای دیگری با موضوع سلبریتی‌ها به نام برنامه لارین دی داشت. دی که با لئو دوروشر، مدیر تیم نیویورک جاینتس ازدواج کرده بود، با اجرای برنامه روز با جاینتس، که یک برنامه گفتگوی بیسبال در اوایل دهه ۱۹۵۰ با حضور بازیکنان جاینتس بود و از کانال ۱۱ شهر نیویورک پخش می‌شد، یکی از اولین گزارشگران زن ورزشی تلویزیون شد. آخرین فیلم او یک اثر هیجانی کم‌هزینه به نام صدای سوم در سال ۱۹۶۰ بود، اما او تا اواسط دهه ۱۹۸۰ نیز گهگاه در نقش‌های مهمان در سریال‌های تلویزیونی مانند کشتی عشق، جزیره فانتزی، قتل، او نوشت و غیره حضور داشت. او پس از بازنشستگی، باقی عمر خود را در کلیسای مورمون، سیاست جمهوری‌خواه و فعالیت‌های مختلف خیریه سپری کرد. پس از مرگ سومین همسرش، مایکل گریلیخس، در مارس ۲۰۰۷، او به زادگاهش یوتا بازگشت و در نوامبر همان سال در سن ۸۷ سالگی درگذشت. او در پارک یادمان فارست لاون، تپه‌های هالیوود، لس‌آنجلس، کالیفرنیا به خاک سپرده شده است.