گیل استورم

جوزفین اوایسا کاتل که با نام هنری گیل استورم شناخته می‌شد، بازیگر و خواننده آمریکایی بود که در دو برنامه تلویزیونی محبوب دهه ۱۹۵۰، یعنی «مارجی کوچولوی من» و «نمایش گیل استورم» ستارگی بود. شش آهنگ از او به فهرست ده آهنگ برتر رسید. بزرگترین موفقیت استورم، بازخوانی آهنگ «شنیده می‌توانم که در می‌زنی» بود که در سال ۱۹۵۵ در جدول بی‌لبورد هات ۱۰۰ به رتبه دوم رسید.

زمانی که استورم ۱۷ ساله بود، دو تن از معلمانش او را ترغیب کردند تا در مسابقه‌ای در برنامه «دروازه‌ای به هالیوود» که از استودیوهای رادیویی سی‌بی‌اس در هالیوود پخش می‌شد، شرکت کند. جایزه اول، یک قرارداد یک‌ساله با یک استودیوی فیلم‌سازی بود. او برنده شد و بلافاصله نام هنری گیل استورم به او داده شد. هم‌بازی او (و همسر آینده‌اش)، لی بونل از ساوت بندِ ایندیانا، با نام تری بلمونت شناخته شد. استورم در نسخه رادیویی «بیگ تاون» نقشی داشت. پس از برنده شدن در این مسابقه در سال ۱۹۴۰، استورم چندین فیلم برای استودیوی آر‌کی‌او رادیو پیکچرز ساخت. اولین اثر او «روزهای مدرسه تام براون» بود که در آن در مقابل جیمی لیدون و فردی بارتلوم بازی کرد. او در این دوره به‌طور مداوم در فیلم‌های کم‌هزینه فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۴۱، او در چندین «صوندی» (موسیقی‌های کوتاه سه دقیقه‌ای که برای دستگاه‌های جاک باکس سینمایی ساخته می‌شدند) آواز خواند.

او در مجموعه فیلم‌های فرانکی دارو در استودیوی مونوگرام پیکچرز بازی و آواز خواند، و در دیگر آثار مونوگرام با حضور گروه «ایست ساید کیدز»، ادگار کندی و «سه کله‌پاش» نقش‌های دخترک‌های ساده‌دل را ایفا کرد که برجسته‌ترین آن‌ها فیلم «پاراد اسوینگ» محصول ۱۹۴۶ بود. مونوگرام همیشه بر بازیگران شناخته‌شده و باسابقه تکیه می‌کرد، اما با گیل استورم، این استودیوی بالاخره ستاره خودش را داشت. او نقش اصلی را در پرزرق‌وبرق‌ترین تولیدات استودیو، چه در آثار موزیکال و چه درام، ایفا کرد. او در فیلم «کازمو جونز، نابودکننده جرم» مونوگرام، در کنار ادگار کندی، ریچارد کرامول و فرانک گراهام در نقش جونز (شخصیتی که از رادیو شبکه گرفته شده بود)، نامش در صدر فهرست بازیگران قرار داشت.

استورم در تعدادی فیلم، از جمله کمدی‌های رمانتیک «ماه عسل سرباز» و «در پنجم خیابان اتفاق افتاد»، فیلم وسترن «هجوم» و درام‌های فیلم‌نوآر سال ۱۹۵۰ یعنی «داستان دنیای زیرزمینی» و «میان نیمه‌شب و سپیده‌دم» ستارگی بود. مخاطبان آمریکایی با استورم ارتباط برقرار کردند و نامه‌های طرفداران برای او افزایش یافت. او در بیش از سی و چند فیلم سینمایی برای مونوگرام بازی و آواز خواند، تجربه‌ای که موفقیت او را در رسانه‌های دیگر ممکن ساخت.

در دهه ۱۹۵۰، او در برنامه‌های متنوع تلویزیونی نظیر «نمایش شوروی پت بون» آواز خواند.

در سال ۱۹۵۰، استورم اولین حضور تلویزیونی خود را در «تئاتر نخست هالیوود» از شبکه ای‌بی‌سی تجربه کرد. از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۵، او در «مارجی کوچولوی من» نقش‌آفرینی کرد که چارلز فارل، بازیگر سابق فیلم‌های صامت، نقش پدر او را ایفا می‌کرد. این سریال به‌عنوان جایگزین تابستانی برنامه «من عاشق لوسی هستم» در سی‌بی‌اس شروع شد، اما در شبکه ان‌بی‌سی و سپس سی‌بی‌اس در ۱۲۶ قسمت پخش شد. این سریال از دسامبر ۱۹۵۲ تا اوت ۱۹۵۵ با همان بازیگران در رادیو سی‌بی‌اس پخش شد. با قرار گرفتن او در عنوان میزبان برنامه «ساعت کمدی ان‌بی‌سی» در زمستان ۱۹۵۶، از محبوبیت او بهره‌برداری شد. در آن سال، او در کمدی موقعیت دیگری به نام «نمایش گیل استورم (اوه! سوزانا)» با حضور ستاره دیگری از سینمای صامت، زاسو پیتس، ستارگی بود. این برنامه بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۰ در سی‌بی‌اس و ای‌بی‌سی در ۱۴۳ قسمت پخش شد. استورم در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به‌طور منظم در برنامه‌های تلویزیونی دیگر نیز ظاهر شد. او هم در برنامه «خط ما چیست؟» در سی‌بی‌اس به‌عنوان پنلیست و هم به‌عنوان «مهمان مرموز» حضور داشت.