رودی واله

رودی واله فعالیت حرفه‌ای خود را به‌عنوان نوازنده ساکسیفون و خواننده آغاز کرد و بعدها به رهبر گروه موسیقی تبدیل شد. او در دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۳۰ میلادی برنامه‌ی رادیویی پرطرفداری به نام «ساعت مخمر فلیشمن» داشت (که در آن به‌دلیل شخصیت منفجرشونده و خودمحورانه، مورد تنفر عوامل و بازیگران برنامه‌اش بود). در اوایل دهه ۱۹۳۰، جایگاه او در لیست پرطرفدارترین‌ها در کنار چهره‌هایی چون بِینگ کرازبی و رِس کولومبوی تراژیک بود. واله که در سال ۱۹۳۳ با برنامه‌اش که در ابتدا با نام «ساعت مخمر فلیشمن» شناخته می‌شد، به موفقیت عظیمی در رادیو دست یافت، نزد کارکنانش به‌عنوان یک گرداننده سخت‌گیر شناخته می‌شد. او به راه انداختن درگیری‌های فیزیکی با تقریباً هر کسی که اعصابش را خرد می‌کرد، شهرت داشت. در طول دوران پخش برنامه‌اش، او به عکاس‌ها مشت می‌زد، نت‌های موسیقی را به صورت نوازندگان پیانو پرتاب می‌کرد و اگر تحریک می‌شد، با مشت به بینی مزاحمان می‌کوفت. در حالی که مخاطبان عاشق او بودند، او مورد تنفر اکثر کارکنانش بود. او به‌عنوان ستاره بسیار محبوب کلاب‌های شبانه، موسیقی‌های ضبط‌شده و همچنین فیلم‌ها، به خوانندگان دیگری مانند آلیس فِی — که برای مدتی خواننده گروه او بود — و فرانسیس لنگفورد برای شروع فعالیت حرفه‌ای‌شان کمک کرد. او در فیلم‌های اولیه خود اغلب نقش اول عاشقانه را بازی می‌کرد، اما بعدها به نقش‌های خشک و کمدی تغییر مسیر داد. او همچنین در برادوی نیز ظاهر شد. اثر پرطرفدار برادوی در اواسط دهه ۶۰ میلادی، یعنی «چگونه در کسب‌وکار بدون تلاش واقعی موفق شویم»، در سال ۱۹۶۷ با حضور او در نقش اصلی‌اش در برادوی فیلم‌برداری شد.