دان بری

دونالد بری از صحنه تئاتر به پرده سینما آمد. بری پس از چهار سال بازی در نقش شخصیت‌های شرور و نوچه‌ها در استودیوهای مختلف، نقشی را به دست آورد که چهره او را تغییر داد: رِد رایدر در سریال «ماجراهای رد رایدر» (۱۹۴۰) محصول استودیو ریپابلیک پیکچرز. اگرچه او حدود دو سال در فیلم‌های وسترن حضور داشت، اما همین نقش بود که او را در این ژانر ماندگار کرد. او لقب «رد» را از ارتباطش با شخصیت رد رایدر گرفته است. بری پس از موفقیت «رد رایدر»، در مجموعه ای از فیلم‌های وسترن برای ریپابلیک ستارگی شد. هربرت جی. ییتس، رئیس استودیو، این ایده را مطرح کرد که بری می‌تواند نسخه ریپابلیک از جیمز کاگنی باشد، زیرا او کوتاه قد بود و همان ذات سرکش و پرخاشگر کاگنی را داشت. متأسفانه، هرچند بری در واقع می‌توانست زمانی که بخواهد بازیگر خوبی باشد — همان‌طور که در درام جنگ جهانی دوم، «قلب ارغوانی» (۱۹۴۴) نشان داد — اما «پرخاشگری»، ذات ستیزه‌جو و خودبزرگ‌بینی بیش از حد او باعث شد بسیاری از عوامل و بازیگران که در ریپابلیک با آن‌ها کار می‌کرد را از خود براند (ویلیام ویتنی، کارگردان برجسته سریال‌ها، از او بیزار بود و او را «کوچولو» خطاب می‌کرد، و جان انگلیش، کارگردان، تنها یک بار با او کار کرد و دیگر هرگز حاضر نشد با او همکاری کند). بری در طول دهه ۱۹۴۰ مجموعه‌ای از فیلم‌های وسترن را در ریپابلیک ساخت، اما تا سال ۱۹۵۰ فعالیت حرفه‌ای او تقریباً متوقف شد و او به ساخت فیلم‌های ارزان‌تر و ارزان‌تر برای شرکت‌های سطح پایین مانند لیپرت و اسکرین گیلد تنزل یافت. بری به کار خود ادامه داد و همچنان تا دهه ۱۹۷۰ در فیلم‌های وسترن ظاهر شد، اما این حضور‌ها اغلب در نقش‌های مکمل کوچک و گاه بدون ذکر نام بود. او در سال ۱۹۸۰ با شلیک گلوله به خود، خودکشی کرد.