جرالدین بروکس

جرالدین بروکس (با نام اصلی جرالدین استروک؛ زاده ۲۹ اکتبر ۱۹۲۵ – ۱۹ ژوئن ۱۹۷۷) بازیگر آمریکایی بود که دوران حرفه‌ای سه‌دهه‌ای او در تئاتر و همچنین در فیلم‌ها و تلویزیون، با نامزدی جایزه امی در سال ۱۹۶۲ و جایزه تونی در سال ۱۹۷۰ شناخته شد. او با بود شولبرگِ نویسنده ازدواج کرده بود.

بروکس در شهر نیویورک متولد شد؛ او دختر لوری بروکس، خواننده آمریکایی بیگ‌بند، و گلوریا، افسر روابط عمومی، بود. او در کالج بیتلهِم، یک مدرسه دبیرستان دخترانه، و دانشگاه سیدنی تحصیل کرد.

بروکس فعالیت بازیگری خود را در اوایل دهه ۱۹۵۰ آغاز کرد و در تولیدات آف-برادوی و برنامه‌های تلویزیونی نظیر «استودیو وان» و «تئاترو کرافت تلویزیونی» ظاهر شد. او در سال ۱۹۶۲، اولین حضور خود را در برادوی با نمایش «شب ایگوانا» نوشته تنسی ویلیامز، در مقابل بت دیویس و مارگارت لیتون، تجربه کرد. او برای این اجرا، نامزد دریافت جایزه تونی در بخش بهترین بازیگر نقش مکمل زن در یک نمایش تئاتر شد.

بروکس در طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به حضور در برادوی ادامه داد و در تولیداتی همچون «موضوع گل‌های همیشه سبز بود» (۱۹۶۴)، «دفتر خاطرات آنه فرانک» (۱۹۶۵) و «اثر پرتوهای گاما بر گل‌های همیشه سبز آدم‌ماهی» (۱۹۷۰) ایفای نقش کرد. او همچنین در تعدادی فیلم از جمله «کشتن یک شرط‌بند چینی» (۱۹۷۶) و «نقطه عطف» (۱۹۷۷) ظاهر شد.

بروکس همچنین بازیگر پرکار تلویزیون بود که در طول دوران فعالیتش در سریال‌های متعدد و فیلم‌های ساخته‌شده برای تلویزیون ایفای نقش کرد. برخی از آثار برجسته تلویزیونی او عبارتند از «منطقه گرگ‌ومیش» (۱۹۶۱)، «آلفرد هیچکاک ارائه می‌دهد» (۱۹۶۲)، «فراری» (۱۹۶۵)، «کولومبو» (۱۹۷۱) و «مرکز پزشکی» (۱۹۷۲-۱۹۷۶).

بروکس در سال ۱۹۷۷ در سن ۵۱ سالگی بر اثر سرطان درگذشت. او به عنوان بازیگری بااستعداد و همه‌فن‌حریف که هم در تئاتر و هم در مقابل دوربین درخشید، یاد می‌شود.