تام گریس

توماس اس. «تام» گریس (۲۰ دسامبر ۱۹۲۲، شیکاگو، ایلینوی – ۳ ژانویه ۱۹۷۷؛ پسیفیک پالیسیدز، کالیفرنیا) کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده آمریکایی تلویزیون و سینما بود.

گریس که در آکادمی لایولا و دانشگاه جورج‌تاون تحصیل کرده بود، کار خود را در دهه ۱۹۵۰ در تلویزیون به عنوان نویسنده و کارگردان برای برنامه‌هایی نظیر برونکو، گشت موش، می‌خواهم زنده یا مرده، وسترنر، تفنگدار، ایسته‌ی شرقی/ایسته‌ی غربی، مأموریت غیرممکن، مسیر ۶۶، بتمن و جاسوس را آغاز کرد. او برای کارگردانی ایسته‌ی شرقی/ایسته‌ی غربی در سال ۱۹۶۴ و خانه شیشه‌ای در سال ۱۹۷۲ برنده جایزه امی شد.

در سینما، گریس پیش از آنکه تمرکز خود را بیشتر بر تلویزیون معطوف کند، در دهه ۱۹۵۰ چند فیلم کم‌هزینه کارگردانی کرد. در اواخر دهه ۱۹۶۰، او اثری را نوشت و کارگردانی کرد که عموماً به عنوان بزرگ‌ترین کار او در هر دو مدیوم شناخته می‌شود؛ فیلم وسترن ویل پنی که با بازی چارلتون هستون در سال ۱۹۶۸ اکران شد. این فیلم بر اساس اپیزودی از سریال تلویزیونی وسترنر ساخته شد که گریس در سال ۱۹۶۰ نوشت و کارگردانی کرد و نام آن «کمپ خط» بود. گریس متعاقباً دو فیلم دیگر با هستون ساخت که شماره یک بسیار کم‌طرفدارتر از فیلم قبلی بود و هاوایی‌ها؛ او همچنین در دهه ۱۹۷۰ چندین فیلم دیگر را با بازی بازیگران مطرح دیگری همچون برت رینولدز و چارلز برونسون کارگردانی کرد، هرچند این آثار نتوانستند به استقبال منتقدان که ویل پنی را دریافت کرده بود، دست یابند. موفق‌ترین اثر متأخر او هلتر اسکلتر بود که در سال ۱۹۷۶ ساخته شد؛ این یک فیلم تلویزیونی بر اساس خانواده بدنام چارلز منسون بود.

در طول مراحل پس‌تولید آخرین فیلمش، عظیم‌ترین (۱۹۷۷)، که زندگی‌نامه بوکسوری به نام محمدعلی (که در آن محمدعلی نقش خودش را هم بازی کرد) بود، تام گریس هنگام تنیس بازی کردن، دچار حمله قلبی شد و درگذشت. او ۵۴ سال داشت.

او پدر بازیگر/کارگردان جان گریس است (که در فیلم ویل پنی در نقش یک بازیگر کودک با نام جان فرانسیس ظاهر شد).