نورمن فاستر

نورمن فاستر (۱۳ دسامبر ۱۹۰۳ - ۷ ژوئیه ۱۹۷۶) کارگردان و بازیگر آمریکایی بود.

فاستر که با نام اصلی جان هوفر در ریچموندِ ایندیانا زاده شد، پیش از آنکه به امید یافتن شغل بهتر در روزنامه‌ای در نیویورک به این شهر برود، به‌عنوان خبرنگار تازه‌کار در یک روزنامه محلی در ایندیانا کار خود را آغاز کرد، اما هیچ جای خالی‌ای وجود نداشت. او پیش از آنکه کار تئاتری بگیرد، چندین آژانس نمایش سعی کرد، و بعدها در سال ۱۹۲۹ در نمایش «ماه ژوئن» اثر جورج اس. کافمن و رینگ لاردنر در برادوی ظاهر شد. او همچنین در لندنِ انگلستان نیز بازی کرده است.

او کار خود را در صحنه‌های جمعیت‌سازی در فیلم‌ها آغاز کرد و سپس به نقش‌های بزرگ‌تر رسید. از جمله آثار بازیگری او در فیلم‌ها می‌توان به «سعادت» (۱۹۳۲)، «زیارت» (۱۹۳۳)، «عشقِ تاقچه» (۱۹۳۳) با بازی جینجر راجرز و «نمایش ایالتی» (۱۹۳۳) اشاره کرد. او چندین نمایشنامه نیز نوشته است. او در اواخر دهه ۱۹۳۰ بازیگری را برای دنبال کردن مسیر کارگردانی کنار گذاشت، اگرچه گهگاه در فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی ظاهر شد.

برخی از آثار کارگردانی فاستر عبارتند از «نشانه زورو» (۱۹۵۸) و فیلم‌های سبک فیلم نوآرِ «بوسیدن خون از دستان من» (۱۹۴۸)، «زن در حال فرار» (۱۹۵۰) و «سفر به ترس» (۱۹۴۳). فاستر بخش‌های «ریچل و غریبه» و بخش‌های «دِوی کراکت» از دیزنی‌لند را کارگردانی کرد که در قالب فیلم‌های بلند «دِوی کراکت، پادشاه مرزهای وحشی» و «دِوی کراکت و دزدان رودخانه» تدوین شدند، که در آن‌ها او هیچ دخالتی از سوی والت دیزنی را نپذیرفت.

در سال ۱۹۶۷، او فیلم «برایتی از گرند کنیون» را کارگردانی کرد که بر اساس رمان کودکان اثر مارگریت هنری درباره یک الاغ در پارک ملی گرند کنیون در آریزونا ساخته شده است. بازیگران این فیلم جوزف کاتن، کارل سوئنسون، دیک فوران و پت کانوی بودند.

شایعه شده بود که اورسون ولز کارگردانی «سفر به ترس» را بر عهده گرفته است، که ولز بعدها آن را تکذیب کرد. فاستر کارگردان بخش «دوست من بنیتو» از فیلم مجموعه‌ای پان-آمریکایی اورسون ولز، یعنی «همه چیز واقعی است»، بود تا اینکه شرکت آر‌کی‌او پروژه را متوقف کرد.

فاستر تعدادی از فیلم‌های معمایی چارلی چان و آقای موتو را کارگردانی کرد، از جمله «چارلی چان در پاناما» (۱۹۴۰)، «چارلی چان در جزیره گنج» (۱۹۳۹)، «آقای موتو به تعطیلات می‌رود» (۱۹۳۹)، «چارلی چان در رینو» (۱۹۳۹)، «آخرین هشدار آقای موتو» (۱۹۳۹)، «آقای موتو مرموز» (۱۹۳۸)، «آقای موتو شانس امتحان می‌کند» (۱۹۳۸)، «ممنونم آقای موتو» (۱۹۳۷) و «سریع فکر کن آقای موتو» (۱۹۳۷).

فاستر از سال ۱۹۲۸ تا زمان طلاقشان در سال ۱۹۳۵، با کلودت کولبر ازدواج کرده بود. در سال ۱۹۳۷، او با سالی بلین، بازیگر و خواهر بزرگ‌تر لورتا یانگ، ازدواج کرد. این زوج تا زمان مرگ او در سال ۱۹۷۶ بر اثر سرطان در سن ۷۵ سالگی در سانتا مونیکا، با هم بودند. آن‌ها دو فرزند به نام‌های رابرت و گرتشن داشتند.

او در قبرستان هالی کراس در کالور سیتی دفن شده است.