لری سونکا

لری سونکا خود را به عنوان یکی از خشن‌ترین رانرها در تاریخ ان‌اف‌ال تثبیت کرد و با قدرت خود تیم میامی دالفینز را به قهرمانی‌های پیاپی سوپر بول رساند و پربازیکن‌ترین رانر تمام دوران این باشگاه باقی ماند. سونکا که در ۲۵ دسامبر ۱۹۴۶ در استو، اوهایو زاده شد، به دبیرستان استو رفت و در آنجا به طور تصادفی، زمانی که به عنوان مدافع در تیم بازگشت کیک شروع به بازی کرد، به یک رانینگ بک تبدیل شد. او پس از از میان برداشتن دو بازیکن حریف، حرفه خود را کشف کرد: «احساس فوق‌العاده‌ای هنگام حمل توپ داشتم. عاشقش بودم.» او در دانشگاه سیراکیوز (۱۹۶۵-۱۹۶۷)، با ثبت رکورد ۲۹۳۴ یارد، رکورد‌های جیم براون، ارنی دیویس و فلوید لیتل را شکست و در سال ۱۹۶۷ به اتفاق آراء افتخار انتخاب تمام آمریکا را کسب کرد.

سونکا که در سال ۱۹۶۸ به عنوان هشتمین انتخاب کلی توسط میامی در درافت انتخاب شد، بر ضربه‌های مغزی اوایل دوران حرفه‌ای خود غلبه کرد تا به رکن اصلی خط حمله تحت کنترل توپِ دان شولا تبدیل شود. او طی یازده فصل حضور در ان‌اف‌ال، ۸۰۸۱ یارد دویدن و ۶۴ تاچ‌دان به دست آورد و پنج بار در پرو بول (۱۹۷۰-۱۹۷۴) و سه بار افتخار تیم اول آل-پرو (۱۹۷۱-۱۹۷۳) را کسب کرد. او با ۶۷۳۷ یارد و ۵۳ تاچ‌دان، همچنان پربازیکن‌ترین رانر تمام دوران میامی است و شماره ۳۹ او در سال ۲۰۰۲ بازنشسته شد.

نقاط قوت سونکا در بازی، تعریف‌کننده فوتبال سنگین و برخورد‌محور بود: جثه عظیم با قد ۱۹۰ سانتی‌متر و وزن ۱۰۶ کیلوگرم که او را در میان بزرگ‌ترین رانرها در آن دوران قرار می‌داد؛ انتخاب مسیر عبور از میان مدافعان به جای دور زدن آن‌ها؛ امنیت بالای توپ، به طوری که در ۱۸۹۱ بار حمل توپ در طول دوران حرفه‌ای خود تنها ۲۱ بار توپ را از دست داد؛ پاهای قدرتمندش که مدافعان را ۵ تا ۱۰ یارد پس از برخورد با خود می‌کشید؛ و سرسختی افسانه‌ای که منجر به شکستن ده بار بینی‌اش در حین بازی با خونریزی شدید شد.

بزرگ‌ترین لحظات او نشان‌دهنده سلطه و استقامتش بود: عملکرد او به عنوان بهترین بازیکن (ام‌وی‌پی) در سوپر بول ۸، زمانی که مقابل مینه‌سوتا ۳۳ بار دوید و ۱۴۵ یارد (که در آن زمان رکورد بود) و دو تاچ‌دان به دست آورد و جایزه ورزشکار برتر سال را از انجمن نویسندگان فوتبال حرفه‌ای دریافت کرد؛ در سوپر بول ۷، با دویدن ۱۱۲ یارد، از جمله یک دویدن خاطره‌انگیز ۴۹ یاردی که در آن به جای فرار از پت فیشر، مدافع کناری واشینگتن، با ساعد ضربه‌ای سنگین به او زد؛ و فصل تاریخی و بی‌نقص ۱۷-۰ در سال ۱۹۷۲، که در آن ۱۱۱۷ یارد دوید و در کنار مرکوری موریس، اولین زوج رانر ۱۰۰۰ یاردی در تاریخ ان‌اف‌ال را تشکیل داد.

پس از یک دوره کوتاه در دبلیو‌اف‌ال با تیم ممفیس ساوتمن در سال ۱۹۷۵، سونکا سه فصل را در نیویورک جاینتس (۱۹۷۶-۱۹۷۸) بازی کرد و سپس در سال ۱۹۷۹ به میامی بازگشت و با ثبت رکورد ۱۲ تاچ‌دان در دوران حرفه‌ای، جایزه بازیکن بازگشته سال ان‌اف‌ال را از آن خود کرد. او پس از بازنشستگی، سخنران انگیزشی شد، مجریان برنامه‌های شکار و ماهیگیری را برای شبکه ورزشی ان‌بی‌سی میزبانی کرد و به عنوان تحلیلگر در امریکن گلادیاتورز (۱۹۹۰-۱۹۹۳) فعالیت داشت. سونکا که در سال ۱۹۸۷ به تالار مشاهیر فوتبال حرفه‌ای و در سال ۱۹۸۹ به تالار مشاهیر فوتبال دانشگاهی راه یافت، در آلاسکا زندگی می‌کند، جایی که از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۳ میزبان برنامه نورت تو آلاسکا بود. او خاطرات خود با عنوان «هِد آن» را در سال ۲۰۲۲ منتشر کرد.»}