سلا وارد

سلا وارد (زاده ۱۱ جولای ۱۹۵۶) بازیگر سینما و تلویزیون، تهیه‌کننده، نویسنده و مدل سابق آمریکایی است.

او برای دنبال کردن بازیگری به کالیفرنیا نقل مکان کرد و اولین نقش سینمایی خود را در فیلم «مردی که زنان را دوست داشت» (۱۹۸۳) محصول برت رینولدز به دست آورد. در همان سال، اولین نقش ثابت او در یک سریال درام تلویزیونی، نقش یک شخصیت اشرافی در سریال کوتاه «امرالد پوینت اِن.ای.اس.» ساخته دنیس ویور در شبکه سی‌بی‌اس، رقم خورد. وارد در طول دهه ۱۹۸۰ همچنان به ایفای نقش‌های مهمان در تلویزیون و سینما پرداخت که مشهورترین آن‌ها بازی در مقابل تام هنکس در فیلم «هیچ در اشتراک نیست» (۱۹۸۶) بود.

در سال ۱۹۹۱، او برای نقش تدی رید در سریال «خواهران» انتخاب شد که به خاطر آن در سال ۱۹۹۴ نخستین جایزه امی خود را در بخش بهترین بازیگر نقش اصلی زن در یک سریال درام دریافت کرد. او نقش هلن کیمبل، همسر دکتر ریچارد کیمبل (هریسون فورد) را در فیلم «فراری»، که یکی از برترین فیلم‌های سال ۱۹۹۳ بود، ایفا کرد. وارد برای بازی در نقش جسکا ساویچ، خبرنگار فقید تلویزیونی، در فیلم تلویزیونی «تقریباً طلایی: داستان جسکا ساویچ» (۱۹۹۵) برنده جایزه کابل‌اِی‌سی شد؛ این اثر همچنان پربیننده‌ترین فیلم تلویزیونی شبکه لایف‌تایم تا به امروز محسوب می‌شود.

در سال ۱۹۹۵، او برای نقش یک دختر باند (دختر جیمز باند) کنار گذاشته شد و دریافت که با وجود اینکه پیرس بروسنان، جیمز باند آن زمان، ۴۲ ساله بود، مدیر انتخاب بازیگر گفته است: «آنچه ما واقعاً می‌خواهیم سلا است، اما سلای ده سال پیش». او در پاسخ به این اتفاق، مستندی به نام «چهره در حال تغییر زیبایی» درباره وسواس آمریکایی‌ها نسبت به جوانی و تأثیر آن بر زنان تهیه و تولید کرد.

وارد جاندیس برگن را در جایگاه سخنگوی تبلیغاتی خدمات تلفن راه دور اسپرینت (۱۹۹۹-۲۰۰۲) جایگزین کرد. او همچنین در سریال «فرِیزر» در نقش کلی ایستربروک، سوپرمدل/زیست‌شناس، در فصل پنجم (قسمت «دوست خیالی فرایزر») ظاهر شد.

زمانی که او برای نقش لیلی بروکس منینگ در سریال درام «یک بار و دوباره» (۱۹۹۹–۲۰۰۲) از شبکه ای‌بی‌سی تست داد، خالقان سریال (ادوارد زویک و مارشال هرسکوویتز که با سریال «تریت‌سام‌ثینگ» شناخته می‌شوند) در ابتدا او را «بیش از حد زیبا» تشخیص دادند تا یک مادر مجرد معمولی بتواند با او همزادپنداری کند. وارد دومین جایزه امی خود را در بخش بازیگر نقش اصلی زن و یک جایزه گلدن گلوب برای بهترین بازیگر زن در سریال درام دریافت کرد.

در سال ۲۰۰۴، او نقش یک کارآشنای خصوصی را در فیلم تلویزیونی «جنون حومه» بازی کرد و همچنین در فیلم بلند «روز پس از فردا» در کنار دنیس کوئید و جیک جیلنهال ظاهر شد.

در سال ۲۰۰۵، او نقش استیسی وارنر، وکیل بیمارستان و شریک سابق و قدرتمند قهرمان داستان، دکتر گریگوری هاوس (هیو لوری) را در سریال «خانه» از شبکه فاکس ایفا کرد تا اینکه شخصیت او در سال ۲۰۰۶ از سریال حذف شد.

او در ابتدا پیشنهاد نقش مگان دانر در سریال «سی‌اس‌آی: میامی» و نقش سوزان مایر در «خانم‌های ناچیز» را دریافت کرده بود، اما هر دو را رد کرد. او به دلیل زمانی که حضور در یک سریال یک‌ساعتی مستلزم دوری از خانواده‌اش بود، تمایلی به پذیرفتن یک نقش اصلی دیگر نداشت.

اگرچه او وقفه‌ای کوتاه در تلویزیون داشت، اما به حضور در فیلم‌های سینمایی ادامه داد. او در سال ۲۰۰۶ در فیلم «محافظ» در مقابل کوین کاستنر بازی کرد و در سال ۲۰۰۹ در فیلم مهیج «ناپدری» به ایفای نقش پرداخت.

در جولای ۲۰۱۰، او برای بازی در فصل هفتم سریال «سی‌اس‌آی: نیویورک» قرارداد بست و تا فصل نهم و نهایی در آن باقی ماند. او در فیلم «دختر گمشده» (۲۰۱۴) در نقش خبرنگار شارون شیبر ظاهر شد و در فیلم «روز استقلال: بازخیز» (۲۰۱۶) در نقش رئیس‌جمهور ایالات متحده هم‌بازی شد. او همچنین در سریال کمدی سیاسی «گریوز» در کنار نیک نولته بازی کرد. او در فصل اول سریال جنایی «اف‌بی‌آی» (۲۰۱۸) نیز نقش اصلی را ایفا کرد.