زاندر توریان

زاندر توریان

بازیگر - نوازنده - کارآفرین

زاندر توریان بیشتر برای ایفای نقش خواننده اصلی گروه راک سوئدی «داستان ناگفته ما» شهرت دارد.

والدین زاندر در اواخر دهه ۱۹۸۰ در استکهلمِ سوئد با هم آشنا شدند. آن‌ها سه سال اول زندگی او را در پایتخت سپری کردند، پیش از آنکه زاندر و مادرش به انگلستان، زادگاه اصلی مادرش، بازگردند. زاندر در دهکده‌ای کوچک در حومه میلتون کینز در انگلستان بزرگ شد. طبق گفته معلمانش در طول سال‌ها، او کودکی بسیار باهوش بود، اما به نظر می‌رسید نمی‌تواند تمرکز درستی در کلاس داشته باشد و اغلب باعث ایجاد مزاحمت برای سایر کودکان می‌شد. این رفتار سرکشانه در تمام دوران کودکی زاندر ادامه یافت و در سال‌های نوجوانی نیز شدت گرفت و باعث شد او چندین بار دچار دردسر شود. در سن یازده سالگی، در حالی که به شدت به پدرش نیاز داشت تا نقش الگوی اصلی مردانه را برای او ایفا کند، توریان تصمیم گرفت مادرش را ترک کند تا برای زندگی نزد او به سوئد برود. وقتی او دبیرستان را شروع کرد، دوباره علاقه خود به موسیقی را کشف کرد؛ علاقه‌ای که چون از دو والد بسیار بااستعداد در موسیقی برخوردار بود، همیشه در پس ذهن او کمرنگ مانده بود. او پس از اینکه از زمان آموزش‌های اولیه کلاسیک خود در هشت سالگی دیگر نوازی نکرده بود، دوباره شروع به نواختن گیتار کرد. او در حالی که با گیتار آکوستیک اسپانیایی کلاسیکِ نیم‌انداز خود می‌نواخت، ساختارهای اصلی آکوردها و گام‌هایی را که برای اجرای نسخه‌های بازخوانی‌شده از گروه‌های مورد علاقه‌اش نیاز داشت، به صورت خودآموز یاد گرفت. در طول این سال‌ها بود که زاندر با دوست خود و نوازنده فعلی گروه «داستان ناگفته ما»، اسکار مگنوسون، آشنا شد. زاندر و اسکار گروه اسکیت پانک «آپ‌کیپس» را همراه با دوستانشان جسی و بیکسی در گیتار و کیبورد تشکیل دادند. در شانزده سالگی، زاندر با این امید که پس از سال‌ها شیطنت، دوباره اشتیاق خود را به دانش باز یابد، سوئد را ترک کرد و به انگلستان بازگشت. او در مدرسه شاردبروک در بدفوردشر ثبت‌نام کرد و دیپلم ملی در رشته مطالعات رسانه‌ای و دیپلم‌های سطح A در رشته‌های تکنولوژی موسیقی و مطالعات تجاری را دریافت کرد. توریان در حین تحصیل در شاردبروک، برای پیدا کردن جایگاه و سبک موسیقی خود، در چندین گروه نوازندگی کرد. این فعالیت‌ها از درامز نواختن در گروه متال «لکه سرخ» گرفته تا خواننده اصلی و پیش‌خوان گروه پاپ پانک «داستان دو رو» در کنار توبی لئونارد (از گروه «همیشه می‌تواند منتظر بماند») که بعدها به «بچه‌ها آخرین نفر انتخاب می‌شوند» تغییر نام داد، متغیر بود. زاندر در هجده سالگی برای گذراندن دوران خدمت نظامی خود دوباره به استکهلم بازگشت. پس از اتمام خدمت، او به آپارتمانی در حومه جنوبی شهر نقل مکان کرد و دوباره با دوست قدیمی‌اش اسکار ارتباط برقرار کرد. زاندر به همراه اسکار در درامز، یوهان ویدنهایین در گیتار بیس و محمود میان در گیتار الکتریک، گروهی را تشکیل داد که تمام عمر رویای آن را در سر داشت. «داستان ناگفته ما» پروژه‌ای بود که او از روزهای اولیه اجرای راک جلوی آینه، در حالی که تصور می‌کرد در یک استادیوم پر از جمعیت برای هزاران نفر اجرا می‌کند، در ذهن خود نگه داشته بود. زاندر چندین آهنگ نوشته و آماده کرده بود تا آن‌ها را به شاهکارهای راک اند رول تبدیل کند و سرانجام میان بهترین ترکیب از نوازندگان برای انجام این کار قرار گرفته بود. «برای من، داشتن گروهی از چنین نوازندگان بااستعدادی در اطرافم یک رویای تحقق‌یافته بود؛ می‌دانید، من فقط می‌خواهم بنوازم، من عاشق موسیقی هستم. موسیقی اشتیاق من است. و آن احساس هیجان و آدرنالینی که وقتی روی صحنه هستم و برای مردم می‌نوازم و آن‌ها را سرگرم می‌کنم در وجودم می‌دود، از هر ماده مخدر دیگری که تا به حال مصرف کرده‌ام بهتر است. آن سرخوشی طبیعی برای من از هر چیزی فراتر است.»