سورن کراگ-یاکوبسن

سورن کراگ-یاکوبسن (زاده ۲ مارس ۱۹۴۷ در کپنهاگ) کارگردان، موسیقی‌دان و ترانه‌سرای دانمارکی است. او یکی از بنیان‌گذاران و فعالان پروژه دوگم۹۵ بود که با هدف خلق فیلم‌های بدون استفاده از تکنولوژی یا تکنیک‌های مصنوعی ایجاد شد.

کراگ-یاکوبسن پیش از تحصیل در مدرسه فیلم‌سازی در پراگ، به عنوان یک موسیقی‌دان محبوب در دانمارک فعالیت می‌کرد. او پس از بازگشت به دانمارک، کارگردانی و نویسندگی مشترک تولیدات تلویزیونی را بر عهده گرفت.

او به یکی از توسعه‌دهندگان پروژه فیلم‌سازی آوانگارد دوگم۹۵ تبدیل شد که بر پایه خلق فیلم‌هایی تنها بر اساس واقعیت و بدون نورپردازی و تکنولوژی مصنوعی بنا شده بود.

اولین فیلم بلند او «می‌خواهی ناف زیبای مرا ببینی؟» (۱۹۷۸) بود. پس از آن فیلم‌های موفق «تارزان لاستیکی» (۱۹۸۱)، «مرغبان‌ها» (۱۹۸۳)، «سایه اما» (۱۹۸۸)، «باران طلا» (۱۹۸۸)، «پسرهای سنت پتری» (۱۹۹۱)، «جزیره در خیابان برد» (۱۹۹۷) و موفقیت بین‌المللی او، فیلم «آخرین آواز میفونه» (۱۹۹۹) که شماره ۳ دوگمه بود، و «اسکاگرک» (۲۰۰۳) ساخته شد. فیلم «آخرین آواز میفونه» برنده جایزه ویژه هیئت داوران یعنی خرس نقره‌ای در چهل و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین شد. فیلم «اسکاگرک» نیز در بیست و پنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو شرکت کرد.

او آگهی‌های بازرگانی و سریال‌های تلویزیونی دانمارکی/سوئدی نیز ساخته است.

او در سطح بین‌المللی مورد تحسین قرار گرفته و جوایز بزرگ متعددی از جمله جایزه یادبود فرانسوا تروفو/گیفونی، جایزه امی برای «جزیره در خیابان برد» و جایزه خرس نقره‌ای در جشنواره فیلم برلین برای «آخرین آواز میفونه» را دریافت کرده است. فیلم «پسرهای سنت پتری» در جشنواره فیلم کن ۱۹۹۲ در بخش خارج از رقابت اکران شد.