پیتر درایمانیس

ساختار اصلی گروه راک جولای تاک به این صورت است: دو شخصیت اصلی، لی‌آ فِی گلدشتاین و پیتر درایمانیس، که توسط نوازندگان گیتار، یان داکِرتی و جاش واربرتون، و دو نوازنده درام، دنی مایلز و دانی نش، احاطه شده‌اند. برای این گروه که به شدت بر مبنای خودگردانی و تحقق بخشیدن به خود استوار است، جوهره جولای تاک همواره تنش میان دقت و آشوب بوده است. برای درک این تنش، می‌توانیم آن را به مجموعه‌های دوگانه تقلیل دهیم، یا می‌توانیم آن را بزرگ کرده و عمیق‌تر نگاه کنیم که چرا احساس می‌کنیم نیاز داریم آن را به شکلی خاص قاب‌بندی کنیم. آنچه می‌بینیم، بیش از آنکه درباره خودِ موضوع باشد، درباره آنچه ما به دنبالش هستیم می‌گوید. در مورد جولای تاک نیز، مانند بیشتر چیزها، چه چیزی را از دست داده‌ایم؟ نیازی نیست بپرسیم رابطه دو شخصیت اصلی در حال پیچ‌وتاب خوردنِ جولای تاک با یکدیگر چگونه است، بلکه باید بپرسیم رابطه آن‌ها با ما، یعنی مخاطبانشان، و با این جهانِ حساس، شرور و گیج‌کننده، چگونه است. این بدن‌ها به نگاه ما خوش‌آمد می‌گویند؛ آن‌ها در میان نگاه ما غرق می‌شوند و از آن عقب می‌نشینند، در حالی که با خشمانه مقاومت می‌کنند و از ما همان چیزی را می‌خواهند که از یکدیگر می‌خواهند: خواهش می‌کنم مرا همان‌گونه که هستم ببینید. اگر جولای تاک را به شکل یک زن و یک مرد، در تقابل با یکدیگر ببینیم، آنچه در واقع مشاهده می‌کنیم، فرافکنی‌های خودمان بر این بدن‌هاست.

آنچه میان این بدن‌ها می‌گذرد، یعنی همان فضای جنبشی، استاتیک و چسبناک، جایی است که حقیقت جولای تاک در آن شکل می‌گیرد. جولای تاک روی صحنه باز می‌شود و منفجر می‌گردد. کنش‌ها از تکان‌های کند به پیوندِ همراه با خم شدنِ بدن‌ها تغییر می‌کنند؛ سیال (مانند حرکت بدن) و مایع (مانند فاز لزج و تاریک دگرگونی). اوضاع عجیب می‌شود، گهگاه کریه، اما همیشه مسحورکننده. هر اجرا لحظاتی از وقار را ارائه می‌دهد که برای لحظه‌ای، سازوکارهای درونی این جهانِ ناشناخت را آشکار می‌کند. این لحظات را تا اجرای بعدی در یاد داشته باشید.