باک هانتون

آرچیبل ارنست «باک» هانتون جونیور عمدتاً به عنوان تهیه‌کننده «محدوده گرگ و میش» (۱۹۵۹) در سه فصل اول آن (در مجموع بیش از صد قسمت) شناخته می‌شود؛ تأثیر او در تمام جنبه‌های تولید، از انتخاب فیلم‌نامه گرفته تا اجاره تجهیزات تولید، انتخاب بازیگر، موسیقی متن و تدوین، کاملاً ملموس بود. هانتون در دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس (UCLA) در رشته‌های ادبیات انگلیسی و اقتصاد تحصیل کرده بود. او در آن زمان با نام «آرچ» شناخته می‌شد. احتمال می‌رود منشأ لقب «باک» او، به دلیل داشتن دندان‌های برجسته در دوران کودکی باشد. حرفه او در هالیوود با کمک در پشت‌صحنه فیلم‌های سسیل بی. دمیل و سپس به عنوان خواننده فیلم‌نامه برای وال لوتون و ویراستار داستان برای دیوید او. سلزنیک آغاز شد. هانتون از طریق فعالیت‌های بعدی در بخش‌های انتخاب بازیگر و بودجه پارامونت، دفتر اطلاعات جنگ (جایی که روی فیلم‌های کوتاه تبلیغاتی کار می‌کرد) و چهار سال فعالیت به عنوان دستیار اجرایی در آرکی‌او (RKO)، تا اوایل دهه ۱۹۵۰ مسیر خود را برای رسیدن به تهیه‌کنندگی تلویزیونی طی کرد. او به عنوان تهیه‌کننده کمک در یک سریال اکشن عالی در دوران اولیه، یعنی یانسی درینگر (۱۹۵۸)، که متأسفانه امروز تقریباً فراموش شده است، فعالیت کرد. ویلیام سلف، که ترجیح می‌داد در جایگاه اجرایی خود در سی‌بی‌اس (CBS) باقی بماند، کار تهیه‌کنندگی «محدوده گرگ و میش» را به هانتون پیشنهاد داد و هانتون نیز پس از مطالعه دو فیلم‌نامه نخست، با اشتیاق آن را پذیرفت. او نزد بسیاری از کارگردانان، برای نمونه داگلاس هیز (که معمولاً مسئول پروژه‌های شخصیت‌محورتر مانند «متجاوزان» بود)، محبوب شد، چرا که او را بهترین تهیه‌کننده‌ای می‌دانستند که تا به حال با او کار کرده‌اند. مهم‌تر از همه، هانتون با تخصص خود در تمام جزئیات تولید، مکمل نبوغ خلاقانه راد سرلینگ بود.

هانتون در پایان فصل سوم، به دلیل اعتراض به تغییر قالب برنامه به حالت یک‌ساعته که مشخص شد بسیار نامناسب‌تر است، «محدوده گرگ و میش» را ترک کرد. تعداد کمی از انتصابات بعدی او کاملاً رضایت‌بخش بود: هانتون اغلب سبک خود را محدود می‌دید و با ستاره‌هایی که آن‌ها را «خودکامه» می‌دانست (نمایش ریچارد بون (۱۹۶۳)، هاوایی پنج-صفر (۱۹۶۸)) یا تهیه‌کنندگان اجرایی مورد علاقه‌اش (گم‌شده در فضا (۱۹۶۵)) دچار تضاد می‌شد. پیش از بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۹۴، در دهه ۸۰ میلادی چندین اثر تولیدی دیگر نیز در کارنامه او ثبت شد که عمدتاً فیلم‌های تلویزیونی درجه دو بودند.