ریچارد کواین

ریچارد کواین (۱۲ نوامبر ۱۹۲۰ – ۱۰ ژوئن ۱۹۸۹) بازیگر تئاتر، فیلم و رادیو و کارگردان فیلم آمریکایی بود.

کواین در دیترویت متولد شد. او در سال ۱۹۳۹ اولین حضور خود را در نمایش موزیکال «بسیار گرم برای ماه» اثر جروم کرن و اسکار همرستین دوم در برادوی تجربه کرد و سال بعد در «خواهر من آیلین» ظاهر شد. از جمله آثار بازیگری او در سینما می‌توان به «دنیا جلو می‌رود» (۱۹۳۴)، «جین ایر» (۱۹۳۴)، «نوزادان در برادوی» (۱۹۴۱)، «خواهر من آیلین» (۱۹۴۲) و «کلمات و موسیقی» (۱۹۴۸) اشاره کرد. او در ام‌جی‌ام با میکی رونی دوست شد و بعدها چندین فیلم از رونی را کارگردانی کرد.

در طول جنگ جهانی دوم، کواین در گارد ساحلی ایالات متحده خدمت کرد. او در نوامبر ۱۹۴۳ با سوزان پیترز، بازیگر، ازدواج کرد. پس از جنگ، او کارگردانی را امتحان کرد؛ ابتدا به‌عنوان تهیه‌کننده و کارگردان مشترک در فیلم «دستکش‌های چرمی» (۱۹۴۸) با همکاری ویلیام اشر، و سپس اولین تلاش مستقل خود در موزیکال «سمت روشن خیابان» (۱۹۵۱). از جمله آثار کارگردانی او می‌توان به «گروگان» (۱۹۵۴)، «خواهر من آیلین» (۱۹۵۵)، «عملیات مَد بال» (۱۹۵۷)، «ناقوس، کتاب و شمع» (۱۹۵۸)، «غریبه‌ها وقتی ملاقات می‌کنیم» (۱۹۶۰) و «دنیای سوزئی وانگ» (۱۹۶۰) اشاره کرد.

او همچنین فیلم‌هایی همچون کمدی «پاریس، وقتی می‌جوشد» (۱۹۶۴) با بازی اودری هپبورن و ویلیام هولدن، «چگونه همسر خود را به قتل برسانید» (۱۹۶۵) با بازی جک لمون، «سینانون» (۱۹۶۶) و «هتل» (۱۹۶۷) را تهیه‌کرد.

تا اواخر دهه ۱۹۶۰، فعالیت او کاهش یافت و در دهه ۱۹۷۰، کواین تنها چند فیلم ناامیدکننده ساخت. او با روی آوردن به تلویزیون، در فصل ۱۹۵۴-۱۹۵۵ به همراه بلیک ادواردز اولین سریال میکی رونی یعنی «نمایش میکی رونی: هی، مالیگان» را ساخت که از شبکه ان‌بی‌سی پخش شد. کواین بعدها سه قسمت از سریال کلمبو با بازی پیتر فالک را کارگردانی کرد، از جمله قسمت «خنجر ذهن» که داستان آن در بریتانیا می‌گذرد و برخی از طرفداران این سریال در بریتانیا آن را مایه شرمساری می‌دانند. او همچنین روی سریال دیگر و بسیار ناموفق‌ترِ «فیلم معمایی ان‌بی‌سی» یعنی «مک‌کوی» با بازی تونی کورتیس کار کرد.

آخرین اثر او فیلم «زندانی زندا» (۱۹۷۹) با بازی پیتر سلرز بود، هرچند او برای مدت کوتاهی جزو عوامل فیلم دیگر سلرز، یعنی «طرح شیطانی دکتر فو منچو» (۱۹۸۰) بود که نامی از او در آن ذکر نشد.

اولین همسر او، که در ۱۱ ژولای ۱۹۴۳ با او ازدواج کرد، سوزان پیترز، بازیگر بود که در سال ۱۹۴۵ طی یک سفر شکار با کواین، وقتی تفنگ کالیبر ۲۲ او به‌طور تصادفی شلیک شد، از کمر فلج شد. گلوله در ستون فقرات او قرار گرفت. در ۱۷ آوریل ۱۹۴۶، این زوج نوزادی را به فرزندی پذیرفتند و نام او را تیموتی ریچارد کواین گذاشتند. آن‌ها در سال ۱۹۴۸ طلاق گرفتند و او در سال ۱۹۵۲ در سن ۳۱ سالگی بر اثر عوارض بی‌اشتهایی عصبی درگذشت.

کواین بعدها با کیم نواک نامزد کرد، اما آن دو با هم ازدواج نکردند. او همچنین با بازیگرانی چون باربارا بوشمن (که از او دو دختر به نام‌های کاترین و ویکتوریا داشت)، فران جفریز و دیانا بالفور ازدواج کرد.

کواین پس از یک دوره طولانی افسردگی و وضعیت نامساعد سلامتی، در ۱۰ ژوئن ۱۹۸۹ در لس‌آنجلس با شلیک گلوله به خود، خودکشی کرد؛ جراحتی با تفنگ که به طرز وهم‌آوری یادآور حادثه شکار نخستین همسرش بود.