ارنی والنگرن

ارنی والنگرن نویسنده-تهیه‌کننده بسیاری از برنامه‌های تلویزیونی، از جمله والتون‌ها، خانه کوچک در پررِی، بی‌واچ، فالکون کرست، شوالیه موتورسوار، فلیپر، سرزمین موعود و زندگی ادامه دارد بود. والنگرن اهل یوتا بود که یک مأموریت دو ساله مذهبی مورمون در آمریکای مرکزی انجام داد و بعدها با درجه ممتاز از دانشگاه لویولا مریمانت در رشته ارتباطات فارغ‌التحصیل شد.

در سال ۲۰۰۱ و در سن ۴۸ سالگی، تشخیص داده شد که والنگرن به بیماری ALS یا همان بیماری لو گهریگ مبتلا است. ارنی سومین فردی بود که داوطلب شد تا یک دوربین ویدئویی به دست بگیرد. او فیلم‌برداری را پس از یک سال استفاده از صندلی چرخ‌دار آغاز کرد. او در کالاباساسِ کالیفرنیا به همراه همسرش، شریل والنگرن، و پنج فرزندشان، سه پسر و دو دختر که اکنون بین ۱۶ تا ۲۴ سال سن دارند، زندگی می‌کرد. والنگرن درباره ALS، که به سلول‌های عصبی در مغز حمله می‌کند، برای یکی از قسمت‌های سریال داک (درباره یک پزشک روستایی در نیویورک) و برای قسمتی از آخرین سریالی که نوشت، یعنی لمس شده توسط یک فرشته، نوشت.

والنگرن علاقه‌های زیادی داشت، به‌ویژه مربیگری بسکتبال برای چندین تیم جوانان، از جمله فورس و بلو ایگلز. سالانه دو تورنمنت به افتخار او برگزار می‌شود: تورنمنت ارنی و ای. اف. والنگرن هوپ‌فست که توسط خانواده و دوستان حمایت می‌شود. تمام عایدی این دومین تورنمنت به صندوق تحقیقات ALS ای. اف. والنگرن می‌رسد؛ صندوقی که توسط انجمن ALS پیش از مرگ او تأسیس شد. در سال ۲۰۰۲، والنگرن مورد تجلیل جایزه ملی شجاعت از سوی انجمن دیستروفی عضلانی قرار گرفت که سالانه در مراسم جری لوئیس برگزار می‌شود. او در ماه مه ۲۰۰۳ در سن ۵۰ سالگی درگذشت.