جینجر راجرز

جینجر راجرز (با نام اصلی ویرجینیا کاترین مک‌مث، زاده ۱۶ ژوئیه ۱۹۱۱ – ۲۵ آوریل ۱۹۹۵) بازیگر، رقصنده و خواننده آمریکایی بود. او در طول بخش اعظم قرن بیستم، دوران حرفه‌ای پربار و پرکاری در سینما، تئاتر، رادیو و تلویزیون داشت. او در مجموع ۷۳ فیلم بازی کرد که در میان آن‌ها ده فیلم موزیکال انقلابی که در آن‌ها در کنار فرد استر اجرا می‌کرد، بسیار مشهور هستند. او همچنین برای بازی در فیلم کیتی فویل (۱۹۴۰) جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را از آن خود کرد. راجرز در دوران عصر طلایی هالیوود یک ستاره بزرگ سینما بود و در فهرست ۱۰۰ ستاره در ۱۰۰ سال... از ستاره‌های زن سینمای کلاسیک آمریکا که توسط AFI تهیه شده، رتبه ۱۴ را به دست آورد.

او پس از برنده شدن در یک مسابقه رقص چارلستون در سال ۱۹۲۵ که شروع‌کننده دوران موفقیت‌آمیز او در وودویل بود، با اولین اجرای خود در نمایش دختر دیوانه، به عنوان بازیگر برادوی شناخته شد. این موفقیت منجر به عقد قرارداد با پارامونت پیکچرز شد که پس از پنج فیلم پایان یافت. راجرز اولین نقش‌های موفق سینمایی خود را در خیابان ۴۲ام (۱۹۳۳) و طلافش‌های ۱۹۳۳ (۱۹۳۳) تجربه کرد. متعاقباً، نُه فیلم راجرز با فرد استر، برخی از بزرگ‌ترین موفقیت‌های آرکی‌او پیکچرز را رقم زد که مشهورترین آن‌ها طلاق شاد (۱۹۳۴)، کلاه سیلندری (۱۹۳۵) و زمان اسوینگ (۱۹۳۶) بودند. اما پس از دو شکست تجاری در همکاری با استر، او به سراغ فیلم‌های درام و کمدی رفت. بازیگری او مورد استقبال منتقدان و مخاطبان قرار گرفت و او به یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های گیشه و پردرآمدترین بازیگران دهه ۱۹۴۰ تبدیل شد.

محبوبیت راجرز در اواخر این دهه به اوج خود رسید. او در فیلم بارکلی‌های برادوی (۱۹۴۹) دوباره با استر هم‌بازی شد که آخرین موفقیت تجاری او بود. او که در دهه ۱۹۵۰ با کمبود مداوم موفقیت روبرو بود، در دهه بعد به برادوی بازگشت و نقش اصلی را در سلام دالی! بازی کرد. پس از آن نقش‌های بیشتری در برادوی ایفا کرد و در سال ۱۹۸۵ اولین تجربه کارگردانی خود را با اجرای نمایش بیبز این آرمز در خارج از برادوی تجربه کرد. او تا سال ۱۹۸۷ نیز در تلویزیون بازی کرد. او در سال ۱۹۹۵ در سن ۸۳ سالگی بر اثر حمله قلبی درگذشت.