فرانچسکا کومنچینی

فرانچسکا کومنچینی زاده ۱۹۶۱ رم، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویسی است که پیش از قطع تحصیلاتش برای نقل مکان به پاریس، در دانشگاه ساپینزا در رشته فلسفه تحصیل کرد؛ جایی که هجره و هجره‌ای در آنجا زندگی کرد و سه فرزندش نیز در آنجا متولد شدند. اولین فیلم او، پیانو فورته (۱۹۸۴)، برنده جایزه د سیکا در جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز شد. از آن زمان، او بی‌وقفه در حوزه‌های مستند و داستانی فعالیت کرده و به درون‌مایه‌هایی پرداخته است که مدام واقعیت و تضادهای آن را زیر سوال می‌برند، از جمله کارلو جولیانی، پسر (۲۰۰۲)، من کار کردن را دوست دارم (موبینگ) (۲۰۰۴)، در کارخانه (۲۰۰۷) و فضای سفید (۲۰۰۹). در سال‌های بعد، او چندین قسمت از سریال‌های تلویزیونی مانند گومورا و جانگو را کارگردانی کرد. در سال ۲۰۲۴، او فیلم خودکامپیوتر «زمانی که لازم است» را اکران کرد؛ فیلمی خودزندگینامه‌ای که به پدرش، لوئیجی کومنچینی، تقدیم شده بود، نخستین بار در جشنواره فیلم ونیز اکران شد و برنده جایزه ناستری دارجنتی برای بهترین فیلم و بهترین فیلم‌نامه شد.