پاول کوستوماروف

پاول ویکتورویچ کوستوماروف (پاول ویکتورویچ کوستوماروف؛ زاده ۲۲ نوامبر ۱۹۷۵، مسکو) مدیر فیلم‌برداری، و کارگردان فیلم‌های بلند، مستند و تلویزیونی روسی است. او برنده جایزه لورل (۲۰۰۴ و ۲۰۰۷)، جایزه فیل سفید (۲۰۰۷)، جایزه خرس نقره‌ای برای دستاوردهای هنری برجسته در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین (۲۰۱۰) و جایزه ایگل طلایی (۲۰۱۱) است.

در سال ۱۹۹۱، پاول از کلاس زیست‌شناسی مدرسه شماره ۵۲۳ در مسکو فارغ‌التحصیل شد. او پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه، ابتدا برای تبدیل شدن به یک ماهی‌شناس تحصیل کرد، اما عشقش به عکاسی او را به دپارتمان دوربین دانشگاه سینمای ولودیمیر ایوانوویچ گاسنیک (VGIK) کشاند که در سال ۲۰۰۲ از آن فارغ‌التحصیل شد. او در دوران دانشجویی، همکاری با کارگردان، سرگئی لوزنیتسا را در فیلم‌های مستند آغاز کرد: «ایستگاه راه» (۲۰۰۰)، «سکونتگاه» (۲۰۰۱) و «پرتره» (۲۰۰۲). کمی بعد، در یکی از جشنواره‌های فیلم اروپا، او با آنتوان کاتین، مدیر فیلم‌برداری، کارگردان و هم‌نویسنده آینده، آشنا شد. در سال ۲۰۰۳، در صحنه فیلم «چشم‌انداز» با لوزنیتسا، اتفاقی باعث شد یک راننده کامیون پرحرف به نام ولرا با آن‌ها در یک هتل در اوکولوفکا روبرو شود. این کاتین بود که بعدها اصرار کرد از آن یک فیلم در سبک ترنسفورمر بسازد. این همکاری با مستندهای «زندگی آرام» (۲۰۰۴) و «مادر» (۲۰۰۷) ادامه یافت که جوایز بسیاری در جشنواره‌ها (در آناپا، یکاترینبورگ، مسکو؛ در آرژانتین، لهستان، فنلاند) و جوایز «لورل» و «فیل سفید» دریافت کردند. آنتوان کاتین و پاول کوستوماروف به مدت ده سال از کارگردان، الکسی گرمن، در حین کار بر روی «تاریخ قتل‌عام آرکانار» فیلم‌برداری کردند که منجر به ساخت فیلم «پس‌خوان» در سال ۲۰۱۲ شد. او با همکاری فیلم‌ساز مستند، الکساندر راستورگوف در روستوف-نا-دون، فیلم‌های مستند «دوستت دارم» (۲۰۱۰) و «دوستت ندارم» (۲۰۱۲) را ساخت. او همراه با الکسی پیوواروف، مجری شبکه NTV و الکساندر راستورگوف، پروژه اینترنتی «ترم» را در سال ۲۰۱۲ خلق کرد. در دسامبر ۲۰۱۲، او به همراه الکسی پیوواروف، مجری NTV و الکساندر راستورگوف، پروژه مستند بزرگ‌مقیاس «واقعیت» را راه‌اندازی کرد. پاول کوستوماروف به همراه آن‌ها و دیگر هم‌نویسندگان شامل آنتوان کاتین، سوزانا بارانگیوا و دیمیتری کوباسوف، به انتخاب بازیگر و جست‌وجوی شخصیت‌های بالقوه پروژه پرداخت.

پاول علاوه بر فیلم‌های مستند، به ساخت فیلم‌های بلند با الکسی پوپوگربسکی («چیزهای ساده»، «چگونه این تابستان را گذراندم») و با بوریس خلبنیکوف (فیلم کوتاه «تونل نجات» از مجموعه فیلم‌های «عجله‌ای نیست»، «تا شب جدا می‌کند»، «یک زندگی طولانی و شاد») ادامه داد.

او مدت کوتاهی پس از ۲۴ فوریه ۲۰۲۲، روسیه را ترک کرد. او اکنون در آرژانتین زندگی می‌کند.