پیتر باگدانوویچ

پیتر باگدانوویچ (۳۰ ژولای ۱۹۳۹ – ۶ ژانویه ۲۰۲۲) کارگردان، نویسنده، بازیگر، تهیه‌کننده، منتقد و تاریخ‌نگار فیلم آمریکایی بود. او فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان منتقد فیلم برای فیلم کالچر و اسکوایر آغاز کرد و پیش از آنکه به عنوان یکی از فیلم‌سازان برجسته جنبش موج جدید هالیوود شناخته شود، فعالیت خود را در این زمینه شروع کرد. او جوایزی از جمله جایزه بفتا و جایزه گرمی را دریافت کرد و همچنین نامزد دو جایزه آکادمی و دو جایزه گلدن گلوب شد.

باگدنوویچ تا زمانی که برای همکاری در فیلم فرشتگان وحشی (۱۹۶۶) اثر راجر کورمن استخدام شد، به عنوان روزنامه‌نگار فیلم فعالیت می‌کرد. نخستین حضور او در عنوان کارگردانی فیلم بلند، با فیلم هدف‌ها (۱۹۶۸) رقم خورد و پس از آن با درام آخرین نمایش عکس (۱۹۷۱) که نامزدی جایزه آکادمی را در بخش‌های بهترین کارگردانی و بهترین فیلمنامه اقتباسی برای او به ارمغان آورد، و همچنین فیلم‌های تحسین‌شده‌ی چی خبر دکتر؟ (۱۹۷۲) و ماه کاغذی (۱۹۷۳)، به موفقیت‌های بزرگ دست یافت. از دیگر آثار او می‌توان به سنت جک (۱۹۷۹)، همگی خندیدند (۱۹۸۱)، ماسک (۱۹۸۵)، جنجال‌های پشت صحنه (۱۹۹۲)، میو میو گربه (۲۰۰۱) و او به این روش بامزه است (۲۰۱۴) اشاره کرد.

او به عنوان بازیگر، با نقش‌آفرینی‌هایش در سریال اپیزودیک تلویزیونی اچ‌بی‌او با نام خانواده سوپرانو و آخرین فیلم اورسن ولز یعنی آن سوی باد (۲۰۱۸) که در اتمام آن نیز کمک کرد، شناخته می‌شد. وی برای کارگردانی مستند تام پتی با عنوان دویدن به دنبال رویا (۲۰۰۷)، جایزه گرمی در بخش بهترین فیلم موسیقی را دریافت کرد.

باگدنوویچ مستندهایی همچون کارگردانی شده توسط جان فورد (۱۹۷۱) و باستر بزرگ: یک جشن (۲۰۱۸) را کارگردانی کرده است. او همچنین کتاب‌های متعددی منتشر کرده که برخی از آن‌ها شامل مصاحبه‌های عمیق با دوستانش هاوارد هاکس، آلفرد هیچکاک و اورسن ولز است. آثار باگدنوویچ توسط بسیاری از فیلم‌سازان بزرگ به عنوان تأثیرات مهم ذکر شده است.

توضیحات بالا از مقاله ویکی‌پدیا درباره پیتر باگدانوویچ، تحت مجوز CC-BY-SA، لیست کامل مشارکت‌کنندگان در ویکی‌پدیا.