گابریل یارد

گابریل یارد (زاده ۷ اکتبر ۱۹۴۹) آهنگساز لبنانی-فرانسوی است که بیشتر برای فعالیت‌هایش در سینمای فرانسه و آمریکا شناخته می‌شود.

یارد که در بیروتِ لبنان متولد شده، موسیقی فیلم‌های فرانسوی «بتی بلو» و «کامیل کلودل» را ساخته است. او بعدها روی فیلم‌های انگلیسی‌زبان، به‌ویژه آثار تحت کارگردانی آنتونی مینگلا کار کرد. او برای موسیقی فیلم «بیمار انگلیسی» (۱۹۹۶) برنده جایزه اسکار بهترین موسیقی متن اصلی و جایزه گرمی شد و برای فیلم‌های «آقای ریپلی بااستعداد» (۱۹۹۹) و «کوهستان سرد» (۲۰۰۳) نامزد دریافت این جوایز شد.

وقتی یارد ۷ ساله بود، پدرش او را پیش معلم آکاردئون فرستاد. دو سال بعد، او آموزش آکاردئون را متوقف کرد و شروع به یادگیری تئوری موسیقی و پیانو کرد. اگرچه او لزوماً نوازنده پیانوِ بااستعدادی نبود، اما به خواندن موسیقی علاقه داشت. وقتی یارد ۱۴ ساله بود، معلم پیانوی او درگذشت و یارد جایگزین وی به عنوان نوازنده ارگ در دانشگاه سنت‌ژوزف شد. یارد از کتابخانه دانشگاه برای مطالعه آثار یوهان سباستیان باخ، روبرت شوماخ و بسیاری از آهنگسازان دیگر استفاده می‌کرد. این مطالعه گسترده الهام‌بخش اولین آهنگسازی اصلی او، یعنی یک والس پیانو شد.

یارد مدرک حقوق گرفت و تا پیش از سفر به فرانسه در سال ۱۹۶۹ برای حضور در مدرسه عالی موسیقی پاریس به عنوان دانشجوی غیررسمی، موسیقی را در سطح دانشگاهی به‌طور رسمی مطالعه نکرد. او در آنجا قوانین آهنگسازی را از هنری دوتلو آموخت.

در پایان سال ۱۹۷۱، یارد برای دیدار با عموی خود به برزیل رفت و رئیس فدراسیون جهانی جشنواره‌های موسیقی سبک (لایت موزیک) از او خواست تا آهنگی بنویسد تا نماینده لبنانی‌ها در جشنواره موسیقی ریودژانیرو باشد. آهنگی که او ساخت، موفق شد جایزه نخست را از آن خود کند. او در زمان حضور در برزیل، با یک ارکستر کوچک نیز اجرا کرد. یارد بعدها گفت که دوران حضورش در برزیل تأثیر زیادی بر آثارش داشت.

در سال ۱۹۷۵، او آلبوم «میناکانتالوچیو» را برای مینای، خواننده محبوب ایتالیایی، تنظیم کرد.

او سپس به فرانسه بازگشت و در آنجا با برادران کوستا، ژاک دوتورونک، فرانسوا هاردی، شارل آزنور، میرِی متیو و نوازندگان بی‌شمار دیگری آشنا شد و با آن‌ها همکاری کرد. این دوران برای این آهنگساز دوران بسیار پرکاری بود و او در بازه زمانی حدود شش سال، نزدیک به ۳۰۰۰ قطعه نوشت. از جمله کارهای او می‌توان به تعدادی تیتراژ رادیویی و تلویزیونی، مانند تیتراژ اخبار TF۱ و یک قسمت از سریال «در ردپای...» اشاره کرد.

یارد بیشتر برای همکاری‌هایش با آنتونی مینگلای فقید شناخته می‌شود. اولین همکاری او با مینگلا، فیلم «بیمار انگلیسی» در سال ۱۹۹۶ بود که بسیار مورد تحسین قرار گرفت و برای او اسکار بهترین موسیقی متن اصلی را به ارمغان آورد. او موسیقی تمام فیلم‌های بعدی مینگلا و موسیقی سریال تلویزیونی «آژانس کارآگاه شماره یک بانوان» را که اثر مشترک مینگلا و ریچارد کرتیس بود، ساخت.

یارد جدا از همکاری با مینگلا، موسیقی فیلم‌های متعدد دیگری از جمله «بتی بلو» (۱۹۸۶)، «نقشه قلب انسان» (۱۹۹۲)، «شهر فرشته‌ها» (۱۹۹۸)، «پیامی در بطری» (۱۹۹۹)، «پاییز در نیویورک» (۲۰۰۰)، «بهترین چیز بعدی» (۲۰۰۰)، «تسخیر» (۲۰۰۲) و «بون ویاژ» (۲۰۰۳) را ساخته است. او در اواخر دهه ۱۹۸۰ همکاری قابل توجهی با رنه لالو برای فیلم‌های «گاندهار» و «چگونه وانگ-فو نجات یافت» داشت که در استودیو SEK در کره شمالی تولید شدند.

کاساندرا کلر در اوت ۲۰۱۲ گزارش داد که یارد برای آهنگسازی موسیقی فیلم «ابزارهای مرگبار: شهر استخوان‌ها» انتخاب شده بود. با این حال، در نهایت اتلی اوروارسون جایگزین او در این پروژه شد.