الن برستین

الین برستین (متولد ادنا ری گیلولی؛ ۷ دسامبر ۱۹۳۲) بازیگر آمریکایی است. او که به‌خاطر نقش‌آفرینی در نقش زنان پیچیده در درام‌ها شناخته می‌شود، جوایز متعددی از جمله جایزه اسکار، جایزه تونی و دو جایزه اِمی را دریافت کرده است که او را به یکی از معدود هنرمندانی تبدیل می‌کند که به «تاج سه‌گانه بازیگری» دست یافته‌اند. او همچنین برنده جایزه بفتا و طلایی گلدن گلوب شده است.

برستین اولین تجربه بازیگری خود را در سال ۱۹۵۷ با نمایش «بازی منصفانه» در برادوی تجربه کرد و سپس برای بازی در نمایش «همین موقع، سال آینده» (۱۹۷۵) برنده جایزه تونی بهترین بازیگر نقش اول زن در نمایشنامه شد. او برای ایفای نقش بیوه ای به نام آلیس هایت در درام عاشقانه مارتین اسکورسیزی با عنوان «آلیس دیگر اینجا زندگی نمی‌کند» (۱۹۷۴)، جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را از آن خود کرد. دیگر نقش‌های او که نامزد اسکار شدند، در فیلم‌های «آخرین نمایش عکس» (۱۹۷۱)، «جنگیر» (۱۹۷۳)، «همین موقع، سال آینده» (۱۹۷۸)، «رستاخیز» (۱۹۸۰) و «مرثیه‌ای بر یک رؤیا» (۲۰۰۰) بودند. از دیگر فیلم‌های برجسته او می‌توان به «هری و تونتوب» (۱۹۷۴)، «چگونه یک لحاف آمریکایی بسازیم» (۱۹۹۵)، «رازهای الهی خواهران یا-یا» (۲۰۰۲)، «دبلیو» (۲۰۰۸)، «در میان ستاره‌ای» (۲۰۱۴)، «روزگار آدلین» (۲۰۱۵) و «تکه‌هایی از یک زن» (۲۰۲۰) اشاره کرد.

او برای نقش مهمان خود در درام حقوقی «قانون و نظم: واحد جرایم خاص» (۲۰۰۹) از شبکه NBC و نقش مکمل در مینی‌سریال سیاسی «حیوانات سیاسی» (۲۰۱۳) از شبکه USA، جایزه اِمی دریافت کرد. دیگر نقش‌های او که نامزد جایزه اِمی شدند شامل «دسته دروغ‌ها» (۱۹۸۸)، «خانم هریس» (۲۰۰۵)، «عشق بزرگ» (۲۰۰۸)، «روز سربازی» و «گل‌ها در زیر شیروانی» (هر دو در سال ۲۰۱۴) و «خانه کاردها» (۲۰۱۶) هستند. از سال ۲۰۰۰، او رئیس مشترک استودیو بازیگران، یک مدرسه نمایش در نیویورک، بوده است. در سال ۲۰۱۳، وی به دلیل فعالیت‌هایش در صحنه تئاتر، به تالار مشاهیر تئاتر آمریکا راه یافت.