کن برنز

کن برنز (متولد ۱۹۵۳) مستندساز بسیار مشهور آمریکایی است که با مجموعه‌ای از تأملات به‌شدت سنتی درباره فرهنگ عامه آمریکا، به‌تدریج شهرتی قابل‌توجه و مخاطبانی وفادار کسب کرد. آثار برنز گنجینه‌ای از مطالب آرشیوی هستند؛ او با مهارت از موسیقی دوران، تصاویر ویدئویی، عکس‌ها، نشریات و مکاتبات مردم عادی استفاده می‌کند که مورد دوم اغلب توسط بازیگران حرفه‌ای و با تجربه، با تلاشی آگاهانه برای فاصله گرفتن از رویکرد «مردان بزرگ» به تاریخ، با تأثیرگذاری خوانده می‌شود. مانند بیشتر فیلم‌سازان مستند، برنز در پروژه‌های خود نقش‌های متعددی را بر عهده دارد و اغلب علاوه بر تهیه‌کنندگی و کارگردانی، در نقش نویسنده، مدیر فیلم‌برداری، تدوینگر و مدیر موسیقی نیز ظاهر می‌شود. او با جنگ داخلی (۱۹۹۰)، مستندی ۱۱ ساعته و به‌شدت محبوب که برنده دو جایزه امی شد و تمامی رکوردهای قبلی رتبه‌بندی تلویزیون عمومی را شکست، به اوج شهرت رسید. کتاب تصویری همراه این مجموعه که قیمت بالایی (۵۰ دلار) داشت، بیش از ۷۰۰,۰۰۰ نسخه فروخت. نسخه صوتی آن نیز با روایت خود برنز، یکی از پرفروش‌ترین‌ها بود. در نهایت، جنگ داخلی اولین مستندی شد که درآمد آن از ۱۰۰ میلیون دلار فراتر رفت. جای تعجب نیست که این اثر به برنامه‌ای همیشگی برای جمع‌آوری کمک‌های مالی ایست‌های تلویزیون عمومی در سراسر کشور تبدیل شده است. برنز با فیلم پل بروکلین (۱۹۸۱)، وقایع‌نگاری نوستالژیک از ساخت این بنای افسانه‌ای، وارد صحنه شد. این فیلم با پخش مجدد از پی‌بی‌اس در سال بعد، مخاطبان بسیار بیشتری یافت. اگرچه برنز فیلم‌های غیرداستانی دیگری را برای اکران سینمایی ساخته است، به‌ویژه پرتره ستایش‌شده و بحث‌برانگیزی از هیوئی لانگ، فرماندار دوره دوران رکود در لوئیزیانا (۱۹۸۵)، اما پی‌بی‌اس خانه واقعی او بود. او نگاهی جستجوگرانه به موضوعات آمریکایی همچون مجسمه آزادی (۱۹۸۵)، کنگره (۱۹۸۸) (پی‌بی‌اس)، توماس هارت بنتون، نقاش (۱۹۸۸) (پی‌بی‌اس) و رادیوهای اولیه با امپراتوری هوا: مردانی که رادیو را ساختند (۱۹۹۱) (پی‌بی‌اس) داشت. برنز با بلندپروازانه‌ترین پروژه خود تا به امروز، یعنی تاریخ ۱۸ ساعته بیسبال (۱۹۹۴) که در پاییز ۱۹۹۴ از پی‌بی‌اس پخش شد، بار دیگر به سراغ مستندهای بلند رفت. او به این سرگرمی ملی به‌عنوان الگویی برای درک تغییرات در جامعه مدرن آمریکا نگاه کرد. از قضا، در آن زمان این تنها برنامه بیسبال بود که پخش می‌شد، چرا که بازیکنان و مالکان درگیر اعتصاب تلخی بودند.