مارتین اسکورسیزی

مارتین چارلز اسکورسیزی (متولد ۱۷ نوامبر ۱۹۴۲) فیلم‌ساز آمریکایی است. او که یکی از چهره‌های اصلی دوران هالیوود جدید محسوب می‌شود، جوایز متعددی از جمله یک جایزه اسکار، چهار جایزه BAFTA، سه جایزه امی، یک جایزه گرمی و سه جایزه گلدن گلوب دریافت کرده است. وی در سال ۱۹۹۷ برنده جایزه دستاورد عمر AFI، در سال ۱۹۹۸ مورد تقدیر انجمن فیلم لیندن سنتر، در سال ۲۰۰۷ برنده جایزه افتخار کندی سنتر، در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه سیسیل بی. دمیل و در سال ۲۰۱۲ برنده جایزه همکار بدفا شده است. چهار فیلم او توسط کتابخانه کنگره به عنوان آثاری با «اهمیت فرهنگی، تاریخی یا زیبایی‌شناختی» به فهرست ملی فیلم راه یافته‌اند.

اسکورسیزی در سال ۱۹۶۸ مدرک کارشناسی ارشد هنر را از دانشکده استاین‌هارت فرهنگ، آموزش و توسعه انسانی دانشگاه نیویورک دریافت کرد. اولین تجربه کارگردانی او، فیلم «کی کسی است که به درِ من می‌کوبد» (۱۹۶۷)، در جشنواره فیلم شیکاگو پذیرفته شد. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، فیلم‌های اسکورسیزی که به شدت تحت تأثیر پیشینه ایتالیایی-آمریکایی و تربیت او در شهر نیویورک بودند، بر مردانی با رفتارهای مردانه تمرکز داشتند و به بررسی جرم، مردانگی، پوچ‌گرایی و مفاهیم کاتولیکِ گناه و رستگاری می‌پرداختند. سبک‌های شاخص او شامل استفاده گسترده از صحنه‌های آهسته و فریم‌های ثابت، روایت از طریق صداپیشه، ترسیم گرافیکی خشونت‌های شدید و استفاده زیاد از کلمات رکیک، اولین بار در فیلم «خیابان‌های پایین شهر» (۱۹۷۳) نمایش داده شد.

اسکورسیزی با فیلم «راننده تاکسی» (۱۹۷۶) که رابرت دنیرو در آن نقش یک کهنه‌سرباز آشفته ویتنامی را بازی می‌کرد، برنده جایزه نخل طلا در کن شد. دنیرو از طریق هشت فیلم دیگر، از جمله «نیویورک، نیویورک» (۱۹۷۷)، «گاو خشمگین» (۱۹۸۰)، «سلطان کمدی» (۱۹۸۲)، «رفقای خوب» (۱۹۹۰)، «قمارخانه» (۱۹۹۵) و «مرد ایرلندی» (۲۰۱۹) با اسکورسیزی همراه شد. در دهه‌های بعد، او با همکاری‌های پیاپی با لئوناردو دی‌کاپری در فیلم‌هایی چون «دارودسته‌های نیویورکی» (۲۰۰۲)، «هوانورد» (۲۰۰۴)، «جدامانده» (۲۰۰۶)، «جزیره شاتر» (۲۰۱۰) و «گرگ وال استریت» (۲۰۱۳) به موفقیت‌های تجاری دست یافت. او در فیلم «قاتلان ماه کامل» (۲۰۲۳) با هر دو بازیگر، دنیرو و دی‌کاپری، همکاری کرد. وی همچنین کارگردانی فیلم‌های «بعد از ساعت‌ها» (۱۹۸۵)، «رنگ پول» (۱۹۸۶)، «آخرین وسوسه مسیح» (۱۹۸۸)، «عصر معصومیت» (۱۹۹۳)، «کوندون» (۱۹۹۷)، «هوگو» (۲۰۱۱) و «سکوت» (۲۰۱۶) را بر عهده داشته است.

او در تلویزیون، قسمت‌هایی از سریال «امپراطوری بوردواک» (۲۰۱۰–۲۰۱۴) و «واینل» (۲۰۱۶) از شبکه HBO، و همچنین مستند «سخنرانی عمومی» (۲۰۱۰) از شبکه HBO و مستند-سریال «وانمود کن که یک شهر است» (۲۰۲۱) از شبکه نتفلیکس را کارگردانی کرده است. او همچنین چندین مستند راک از جمله «آخرین والس» (۱۹۷۸)، «بی‌مسیر به خانه» (۲۰۰۵) و «درخشش در نور» (۲۰۰۸) کارگردانی کرده است. وی در مستندهای «سفر شخصی با مارتین اسکورسیزی در میان فیلم‌های آمریکایی» (۱۹۹۵) و «سفر من به ایتالیا» (۱۹۹۹) به بررسی تاریخ سینما پرداخته است. او به عنوان حامی حفاظت و بازسازی فیلم، سه سازمان غیرانتفاعی تأسیس کرده است: «بنیاد فیلم» در سال ۱۹۹۰، «بنیاد سینمای جهان» در سال ۲۰۰۷ و «پروژه میراث فیلم آفریقا» در سال ۲۰۱۷.